เป็นโหวทวนศักดิ์สิทธิ์โผล่หัวมาเอง ก็ใช่ว่าจะปกป้องสวะอย่างแกได้นะเว้ย!”
ใบหน้าของอวิ๋นฉี่บิดเบี้ยวไปด้วยความบ้าคลั่ง มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมฤตยูที่คืบคลานเข้ามาใกล้ จึงเอาแต่เห่าหอนงัดเอาโคตรเหง้าศักราชและเบื้องหลังทั้งหมดออกมาข่มขู่ หวังเพียงให้ซูอวี่เกิดความหวาดกลัวจนหัวหด
แต่ทว่า คนอย่างซูอวี่… ใช่คนที่จะยอมถูกหมาจนตรอกข่มขู่เอาง่ายๆ งั้นหรือ?
ซูอวี่เดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอวิ๋นฉี่ ชายหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย
“ทำไม? ปรมาจารย์… ระดับโหว… มันวิเศษวิโสหนักหนาหรือไง?”
เขาก้มมองอวิ๋นฉี่ด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
“ในเมื่อแกกล้าคิดจะฆ่าฉัน แกก็เตรียมใจโดนบั่นคอเอาไว้ได้เลย!”
สิ้นคำคู่ ซูอวี่ก็เงื้อแขนขวาขึ้นสูง มีดวายุคลั่งในมือส่องประกายแสงสีครามเรืองรองภายใต้การอัดฉีดพลังวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง!
วินาทีต่อมา มีดวายุคลั่งก็ตวัดฟันลงมาอย่างโหดเหี้ยมไร้ปรานี!
ตู้มมม!!!
คลื่นพลังทำลายล้างอันเกรี้ยวกราด ทะลักออกมาราวกับมวลน้ำป่าหลาก ระเบิดกระแทกเข้าใส่ร่างของอวิ๋นฉี่เต็มเหนี่ยวในชั่วพริบตา!
ชั่วอึดใจต่อมา เมื่อพายุพลังค่อยๆ สลายตัวไป… สิ่งที่หลงเหลืออยู่บนพื้นดิน มีเพียงกองเลือดและเศษซากเถ้าธุลีที่ถูกบ
