ีขลุ่ย
“ช่างเถอะๆ ฉันไม่ขอสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องหมาๆ ภายในมณฑลเจียงหนานของพวกนายแล้วดีกว่า”
พูดจบ มันก็ก้าวถอยร่นไปด้านหลัง แล้วกลับไปยืนกอดอกดูดายอยู่ฝั่งมณฑลฉู่หน้าตาเฉย
ซูอวี่ปรายตามองอวิ๋นฉี่ด้วยแววตาลึกล้ำแวบหนึ่ง
อีกด้านหนึ่ง เมื่อหวังหลินได้ยินอวิ๋นฉี่พูดพลิกลิ้นแบบนั้น มันก็ระเบิดความโกรธเกรี้ยวออกมาทันที หันขวับไปจ้องอวิ๋นฉี่เขม็ง
“อวิ๋นฉี่ แกคิดจะทำอะไรของแกวะ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำรามด่าของหวังหลิน อวิ๋นฉี่ก็ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ แล้วสวนกลับ
“ฉันก็ไม่ได้จะทำอะไรนี่? เกราะไหมทองคำน่ะ ถ้าไม่ใช่ยอดฝีมือขั้นกายาทองคำก็ไม่มีปัญญาเจาะเข้า แกคิดว่าฉันยังมีปัญญาไปฆ่าซูอวี่ได้อีกหรือไง? ไอ้โง่เอ๊ย!”
อวิ๋นฉี่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “แทนที่จะมาเสียแรงเปล่าประโยชน์อยู่ที่นี่ สู้ถอยออกมายืนดูงิ้วดีๆ ไม่ดีกว่าเหรอ ขืนกัดกันต่อไปเดี๋ยวจะกลายเป็นเปิดทางให้คนอื่นมาชุบมือเปิบเอาซะเปล่าๆ”
พูดจบ มันก็ปรายตาเจ้าเล่ห์ไปทางสยงจ้านและหยางฉี
สีหน้าของหวังหลินยิ่งดูบัดซบอัปลักษณ์เข้าไปใหญ่
ตอนแรกนึกว่าอวิ๋นฉี่จะจัดการเด็ดหัวซูอวี่ได้ ส่วนตัวมันก็แค่ฆ่าปิดปากตู้เนี่ยนกวนกับโอวหยางหนิงเสวี่ยทิ้ง ทุกอย่างก็จะเ
