ป็นอันจบสิ้น แต่การที่อวิ๋นฉี่มาสะบัดตูดหนีเอาดื้อๆ แบบนี้ ทำให้ในใจของหวังหลินบังเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
มันอาจจะสังหารพวกตู้เนี่ยนกวนสองคนนั้นได้ก็จริง แต่ถ้าต้องบวกซูอวี่ที่สวมเกราะไหมทองคำเข้าไปด้วยอีกล่ะก็… มันก็หมดหนทางสู้แล้วจริงๆ!
ทว่า ในวินาทีนั้นเอง คำพูดของซูอวี่ประโยคหนึ่ง กลับทำให้หวังหลินดีใจจนเนื้อเต้น!
“อัดฉันเสร็จแล้วคิดจะหันหลังเดินหนีไปง่ายๆ? บนโลกใบนี้มันมีเรื่องง่ายแบบนั้นด้วยงั้นเหรอ?”
น้ำเสียงเยือกเย็นของซูอวี่ ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งตำหนัก
รอยยิ้มบนใบหน้าของอวิ๋นฉี่แข็งค้างไปในทันที มันจ้องมองซูอวี่ด้วยสายตาดำทะมึน
“ซูอวี่ ตอนแรกฉันอุตส่าห์นึกว่าแกเป็นคนฉลาดซะอีก ถ้าฉันไม่ลงมือตอนนี้ แกก็ยังมีโอกาสไปช่วยชีวิตพวกพ้องของแกนะ”
“แต่ถ้าขืนแกบีบให้ฉันต้องลงมือล่ะก็… พวกพ้องของแกได้ตายโหงหมดแน่!”
อวิ๋นฉี่กดเสียงต่ำข่มขู่เหี้ยม
ซูอวี่เหลือบตามองหวังหลินแวบหนึ่งด้วยท่าทีเรียบเฉย ก่อนจะก้มดูเวลา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำ
“ไม่เป็นไรหรอก... บดขยี้แกให้จมดินเสร็จ ค่อยไปคิดบัญชีกับมันต่อค่ามันก็เท่ากันนั่นแหละ”
สีหน้าของอวิ๋นฉี่แปรเปลี
