อกจากร่าง มันค่อยๆ หันขวับไปมองทางประตูพระราชวัง
สายตาคู่นั้นราวกับทะลวงผ่านมิติเวลา เปลวเพลิงในเบ้าตาลึกล้ำเกินหยั่งคาด
“พรสวรรค์…สีแดง!”
“ไม่ใช่!”
น้ำเสียงของมันดังก้องกังวาน จู่ๆ มันก็ยกมือทึ้งหัวกะโหลก ร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับคลุ้มคลั่ง ผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างกายนั้นจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง ประกายแสงเจิดจ้าปะทุวาบออกจากแววตา
“สีทอง!”
“มันคือพรสวรรค์สีทองในตำนาน!”
“ฮ่าๆๆๆๆ!!!”
มนุษย์โครงกระดูกระเบิดเสียงหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความโอหังกำเริบเสิบสาน
“คิดไม่ถึงเลยว่า ข้า ‘หลินอวี่’ จะยังสามารถหาผู้สืบทอดพรสวรรค์สีทองได้! ไอ้พวกสวะหมื่นเผ่าพันธุ์ เผ่าพันธุ์มนุษย์ของข้าจะไม่มีวันดับสูญ!”
เสียงหัวเราะก้องกังวานเขย่าพระราชวังจนสั่นสะเทือน ผ่านไปครู่ใหญ่ มันจึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ ทิ้งตัวลงนั่งบนบัลลังก์หินตามเดิม สายตาจ้องเขม็งไปทางประตูตำหนัก
“หลายสิบปีแล้ว… ในที่สุดข้าก็รอจนถึงวันนี้!”
สิ้นวาจาที่มันเปล่งออกมา ทั่วทั้งพระราชวังพลันกลับคืนสู่ความเงียบสงบ แสงเทียนที่จุดสว่างไสวเมื่อครู่ค่อยๆ ดับมอดลงทีละดวง ความมืดมิดและเงียบสงัดกลับคืนสู่สถานที่แห่งนี้อีกครั้ง ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อน
……
ในเวลาเดียวกัน
