สายตาตื่นตะลึงของทุกผู้คน ประกายแสงสีแดงจางๆ ค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นตามเข็มนาฬิกาที่เดินหน้า
ผ่านไปเพียงเสี้ยวนาที… รัศมีแสงสีแดงฉานก็ลุกลามกลืนกินพื้นที่กว่าครึ่งของศิลาทดสอบในพริบตา! ซ้ำยังมีทีท่าว่าจะบดขยี้รัศมีสีส้มให้ดับสูญไปจนหมดสิ้น!
ตู้เนี่ยนกวนยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง เบิกตากว้างจ้องศิลาทดสอบเขม็ง ภายในใจสั่นสะท้านราวกับมีพายุคลั่งซัดกระหน่ำ
ในฐานะเด็กซิ่ว เขาย่อมตระหนักถึงน้ำหนักของคำว่า ‘พรสวรรค์สีแดง’ ดีกว่าใคร!
อย่าหลงระเริงว่าพวกเด็กซิ่วอย่างเขายอมเสียเวลาไปหนึ่งปีเพื่อปั้นระดับบ่มเพาะให้สูงกว่าเด็กจบใหม่ทั่วไป หากนำไปเทียบรุ่นกับ ‘อัจฉริยะที่แท้จริง’ แล้ว… มันยังห่างชั้นกันอีกไกลนัก!
เอาแค่อัจฉริยะพรสวรรค์สีส้มก็พอ… ช่วงเวลาสอบเกาเข่า ส่วนใหญ่มักทะลวงเข้าสู่ขอบเขตหลอมภายใน หรือแม้กระทั่งพุ่งทะยานไปถึงหลอมภายในขั้นกลางจนถึงขั้นปลายได้สบายๆ!
แล้วพวกระดับสีแดงที่ยืนอยู่เหนือกว่าสีส้มขึ้นไปอีกล่ะ… มันจะไม่ยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่านี้เป็นร้อยเท่าหรือไง!?
อย่างกากที่สุดก่อนสอบ... พวกมันก็ต้องบรรลุถึงขอบเขตกายาทองคำ!
นี่แหละ… คือความน่าสยดสยองของสิ่งที่เรียกว่า ‘พรสวรรค์’!
แม้อัจฉร
