ำใบหน้าสวะพวกนี้ทีละคน… สลักลึกลงไปในสมอง!
“พอได้แล้ว มิติเร้นลับปรมาจารย์กำลังจะเปิดออก ไม่ว่าใครจะได้มรดกสืบทอด ก็ล้วนเป็นผลดีต่อต้าเซี่ย แทนที่จะมาเห่าหอนเสียเวลาอยู่ตรงนี้ สู้เก็บแรงเอาไปรบกับพวกมันบนสนามรบหมื่นเผ่าพันธุ์ซะดีกว่า!”
สยงหมิงตวาดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดรำคาญใจชัดเจน
เมื่อสยงหมิงเอ่ยปาก ฝั่งมณฑลซีถึงยอมหุบปากลง
พวกมันกล้ากำแหงกับเจียงซ่าง แต่ไม่มีทางกล้ากระตุกหนวดเสืออย่างสยงหมิงเด็ดขาด เพราะตัวตนของชายคนนี้ แม้แต่เซี่ยจิ้นก็ยังไม่กล้าตอแย!
ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศตึงเครียดเพิ่งจะคลายลง น้ำเสียงเย่อหยิ่งโอหังถึงขีดสุดพลันดังแว่วมาจากที่ไกลๆ
“ดูเหมือนดินแดนฉู่ของข้าจะมาสายไปสินะ ถึงได้พลาดเรื่องสนุกแบบนี้!”
สิ้นเสียงนั้น สีหน้าเจียงซ่างและเซี่ยจิ้นแปรเปลี่ยนไปทันที
ทั้งคู่ตวัดสายตาขวับมองตามต้นเสียง
ภาพที่ปรากฏคือชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวสีขาว ด้านหลังมีกลุ่มอัจฉริยะหนุ่มสาวเดินตามมาติดๆ พวกมันขึ้นมาเหยียบยอดเขาตั้งแต่เมื่อไหร่… ไม่มีใครตระหนักรู้!
ชายชุดขาวแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ มุมปากยกขึ้นอย่างชั่วร้าย
“ตระกูลอวิ๋นแห่งดินแดนฉู่ อวิ๋นหรง... ขอคารวะทุกท่าน!”
