“ตระกูลอวิ๋นแห่งดินแดนฉู่… อวิ๋นหรง ขอคารวะทุกท่าน!”
เสียงทรงพลังดังกังวานกึกก้องไปทั่วทั้งยอดเขาในชั่วพริบตา
ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของหัวหน้าครูฝึกทั้งสามฝ่ายก็พลันมืดครึ้มลง โดยเฉพาะเจียงซ่าง เขาจ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาวด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“อวิ๋นหรง...” เจียงซ่างคำรามเสียงต่ำ ร่างกายตอบสนองเกร็งกล้ามเนื้อตั้งท่าป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณ
ซูอวี่ที่ยืนอยู่เบื้องหลังเจียงซ่างชำเลืองมองอวิ๋นหรง ด้านหลังของชายวัยกลางคนมีกลุ่มชายหนุ่มในชุดสีขาวหลายคนยืนอยู่ พวกมันกวาดสายตามองทุกคนด้วยท่าทีเย่อหยิ่งจองหอง
ตอนนั้นเอง สยงหมิงก็เอ่ยทำลายความเงียบ “ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ดินแดนฉู่หันมาสนใจมรดกสืบทอดของปรมาจารย์?”
แม้น้ำเสียงจะราบเรียบ แต่กลับแฝงความกังขาและระแวดระวังไว้อย่างลึกซึ้ง
ต้องรู้ก่อนว่า ดินแดนฉู่จัดอยู่ในระดับกลางค่อนสูงจากมณฑลทั้งหมดของต้าเซี่ย ถึงขั้นมียอดฝีมือระดับโหวประจำการอยู่ด้วยซ้ำ แต่มณฑลที่แข็งแกร่งขนาดนี้ กลับมาให้ความสนใจกับมิติเร้นลับปรมาจารย์เนี่ยนะ?
จริงอยู่ที่มิติเร้นลับของมณฑลเจียงหนานเปิดกว้างให้คนจากทุกมณฑลมารับมรดกได้
แต่ในความเป็นจริง มณฑลระดับสูงล้วนหยิ่งทะนงเกิน
