ไงฮะ!”
“แล้วก็แกด้วย หวังหลุน! นั่นมันลูกชายเลือดเนื้อเชื้อไขของแกเลยนะ! แต่แกกลับยืนเบิ่งตามองลูกตัวเองถูกพวกสมาคมนักสู้ลากคอเข้าคุกไปต่อหน้าต่อตาได้ลงคอ!”
หญิงวัยกลางคนผมเผ้ายุ่งเหยิงกำลังคลุ้มคลั่ง ขว้างปาข้าวของมีค่าในห้องทิ้งอย่างเกรี้ยวกราด
สภาพของหล่อนตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับหญิงปากตลาดที่กำลังอาละวาดอย่างเสียสติ
และในจุดที่ไม่ไกลกันนัก ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าดำทะมึนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าเงียบๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ
“ทำไม? กลายเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง? ฉันไม่สนหรอกนะ! ตาแก่หนังเหนียวนั่นมันไม่รู้หรือไงว่าซีเอ๋อร์เป็นหลานชายแท้ๆ? มันไม่ได้ไปหาหวังหลงหรอกเหรอ? แล้วทำไมล่ะ! ทำไมตอนนี้ลูกชายฉันถึงยังต้องทนทุกข์อยู่ในคุกผู้ฝึกยุทธ์อีกล่ะฮะ!”
“กรี๊ดดด! หวังหลุน? ที่ฉันยอมแต่งงานกินอยู่กับแก ก็เพื่อมานั่งรับกรรมแบบนี้งั้นสิ? ตอนแรกฉันก็นึกว่าแกจะเป็นผู้ชายที่มีความทะเยอทะยาน ที่ไหนได้… สุดท้ายแกมันก็เป็นแค่ไอ้ขยะไม่ได้ความ!”
หญิงคนนั้นยังคงสบถด่าทอออกมาไม่หยุดปาก
“พอสักที!”
หวังหลุนตบโต๊ะดังลั่น พลังฝ่ามือกระแทกโต๊ะไม้เนื้อดีจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ อย่างดุดัน
หญิง
