คนนั้นสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ทว่าเพียงเสี้ยววินาที หล่อนก็ดึงสติกลับมาพร้อมกับโทสะที่ปะทุหนักกว่าเดิม
“ดี! ดีมากหวังหลุน! แกกล้าตะคอกใส่ฉันงั้นเหรอ! ฉันจะบอกแกให้เอาบุญนะ ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยมีหน้าไหนกล้าขึ้นเสียงใส่ฉันมาก่อน ต่อให้เป็นพ่อฉันเองก็ไม่มีข้อยกเว้น!”
“ทำไมฮะ? เก่งแต่กับคนในบ้าน พออยู่ข้างนอกทำตัวหดหัวเป็นเต่า พออยู่ข้างในดันกลายร่างเป็นหมาบ้าเลยงั้นสิ?”
หล่อนแผดเสียงด่าทอรัวเป็นปืนกล
ทั้งสองคนนี้ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘อวิ๋นซิ่ว’ และ ‘หวังหลุน’ นั่นเอง
เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา คล้อยหลัง ‘หวังเหวย’ ปรมาจารย์แห่งตระกูลหวังก้าวเท้าออกจากมณฑลเจียงหนานไปได้ไม่ทันไร คนของสมาคมนักสู้ก็บุกทะลวงคฤหาสน์ตระกูลหวัง และลากคอหวังซีเข้าคุกไปอย่างอุกอาจ
เหตุการณ์นี้ ทำให้อวิ๋นซิ่วที่รักลูกดั่งแก้วตาดวงใจ แทบจะกระอักเลือดตายด้วยความโกรธแค้น! จะให้หล่อนกล้ำกลืนฝืนทนเก็บความอัปยศนี้ลงคอไปได้อย่างไร!
ในเมื่อเอาเรื่องคนของสมาคมนักสู้ไม่ได้ หล่อนจึงหันมาระเบิดอารมณ์ใส่หวังหลุนแทน
ตอนนี้ ภายในใจหวังหลุนเองก็มีไฟโทสะอัดแน่นจนแทบระเบิด ลูกชายตัวเองถูกจับตัวไป ภรรยาก็เอาแต่ด่าทอไม่ยอมรับ
