ฟังเหตุผลใดๆ
เป็นธรรมดาที่เขาจะรู้สึกราวกับภูเขาไฟที่ใกล้จะปะทุเต็มที!
“หุบปากได้แล้ว! เธอคิดว่าฉันไม่อยากช่วยซีเอ๋อร์หรือไง? นั่นมันเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันนะ! ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็ไม่มีทางทนดูซีเอ๋อร์ต้องทนทุกข์ทรมานหรอก!”
หวังหลุนตะโกนสวนกลับอย่างเกรี้ยวกราด
อวิ๋นซิ่วแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน
“เหอะ! ฉันก็เห็นอยู่ว่าเมื่อบ่ายแกเอาแต่หดหัวเงียบกริบ! ฉันจำได้แม่นเลยนะว่า คนของสมาคมนักสู้ที่มาลากคอลูกฉันไป ก็คืออดีตลูกน้องของแกนี่นา! เป็นไงล่ะ? วันนี้ถึงกับขี้ขึ้นสมอง ไม่กล้าปริปากหือเลยสิท่า?”
“หวังหลุน… แกมันก็แค่ไอ้ขยะหน้าตัวเมีย!”
ฝีปากของอวิ๋นซิ่วนั้น ร้ายกาจและอาบไปด้วยพิษสงอย่างแท้จริง
หวังหลุนถูกด่าทอจนหน้าดำหน้าแดง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ได้แต่นั่งฟึดฟัดกำหมัดแน่นจมอยู่กับความโกรธแค้น
เมื่ออวิ๋นซิ่วเห็นท่าทีนั้น หล่อนก็แค่นเสียงเย็นเยียบ
“ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว! ไอ้ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนานอะไรกัน ถุย! สุดท้ายแล้ว แม้แต่ผู้นำตระกูลก็ยังเป็นแค่ไอ้สวะ!”
“ฉันจะบอกอะไรให้แกรู้นะหวังหลุน ฉันส่งข่าวไปหาตระกูลอวิ๋นแล้ว! อีกไม่นานยอดฝีมือจากตระกูลของฉันจะต้องมาถึงที่นี่แน่ แกจงไสห
