ทำเนียบอัจฉริยะเชียวนะเว้ย!”
“เหอะ! ย่อมต้องเป็นพี่ชายฉันที่ชนะอยู่แล้ว!” สือเจียนแค่นเสียงหยิ่งผยอง “ลำพังแค่พลังกระจอกๆ ของไอ้สวะซูอวี่น่ะเหรอ? เอามาเทียบกับพี่ฉันก็เหมือนแสงหิ่งห้อยริอ่านแข่งกับแสงจันทร์! มันมีสิทธิ์อะไรมาผยอง!”
มันมั่นใจในพลังของพี่ชายอย่างเหลือล้น หนำซ้ำมันยังเคยประมือกับซูอวี่มาก่อน ดังนั้นในหัวของมันจึงมีเพียงภาพของซูอวี่ที่ถูกกระบองฟาดจนแหลกเละคาตีน!
เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ เสียงระเบิดกัมปนาทบนลานประลองก็ค่อยๆ สงบลง ฝุ่นควันหนาทึบเริ่มจางหายไปตามสายลม
ท่ามกลางม่านฝุ่นที่ค่อยๆ เลือนลาง… เงาร่างสูงโปร่งสายหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ยืนตระหง่านอย่างสงบนิ่งดั่งขุนเขา
ชายหนุ่มกำดาบในมือแน่น... ปลายคมมีดวายุคลั่งปรากฏหยาดโลหิตสีแดงฉาน ไหลหยดติ๋ง… ติ๋ง… ลงสู่พื้นหินทีละหยด!
และเบื้องหน้าของชายหนุ่ม… คือร่างยักษ์ล่ำสันที่คุกเข่าทรุดลงกับพื้น! บนแผงอกกว้างปรากฏรอยดาบฟาดฟันลึกถึงกระดูกสุดสยดสยอง เลือดสดๆ ทะลักทะลายสาดกระเซ็นย้อมลานประลองจนแดงฉาน!
ซูอวี่… เป็นฝ่ายชนะ!
ชั่วพริบตาเดียว ทั่วทั้งลานประลองพลันถูกแช่แข็ง กลับเข้าสู่ความเงียบสงัดราวกับสุสานมรณะอีกครั้ง!
