ป็นเรื่องเพ้อเจ้ออย่างเด็ดขาด!
สือหยวนยืดตัวยืนตรง ก่อนจะหันขวับจ้องซูอวี่เขม็ง
“ลื่นเป็นปลาไหลเลยนะ แกน่ะ…อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่ก้าวข้ามโหวหอกศักดิ์สิทธิ์ได้ ทำเป็นแค่วิ่งมุดหัวหลบหรือไง?”
ซูอวี่ยักไหล่กวนๆ “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? ฉันยังไม่ถึงขั้นฝึกหลอมภายในสักหน่อย!”
สือหยวนแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “แกคิดจริงๆ เหรอว่า การที่ฉันผงาดขึ้นเป็นอันดับเก้าในทำเนียบอัจฉริยะได้ จะมีดีแค่วิ่งควายพุ่งชนมั่วซั่วไปวันๆ?”
ซูอวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นเป็นเพราะอะไรล่ะ?”
สือหยวนแสยะยิ้มเหี้ยม หัวเราะลั่น “เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย!” ขาขวาเงื้อขึ้นสูงปรี๊ด ก่อนจะกระทืบลงพื้นสุดแรงเกิด!
บึ้ม! พลังปราณดุดันทะลักจุดเดือด กระแทกผ่านฝ่าเท้าซึมลึกลงสู่ใต้ดิน
ตามมาด้วยเสียงคำรามกึกก้องปานอสนีบาต “ทักษะยุทธ์…ศึกสะท้านแปดทิศ!”
คลืนนนน!!!
ลานประลองสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! พื้นหินแข็งแกร่งราวกับถูกเกลียวคลื่นมฤตยูโหมซัด มันบิดเบี้ยวและกระเพื่อมไหวประหนึ่งผิวน้ำ!
“ซี๊ดดด! นั่นมันทักษะยุทธ์สืบทอดตระกูลของสือหยวน ศึกสะท้านแปดทิศนี่หว่า!”
“ศึกสะท้านแปดทิศ? ทักษะยุทธ์อะไรวะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นในโถงแลกเปลี่ยนเลย!”
ศิษย์เก่าผู้รู้เบื้อง
