ลึกเบื้องหลังเอ่ยเสียงเครียด
“มันคือทักษะยุทธ์สืบทอดของตระกูลสือแห่งเจียงหนาน! แม้จะเป็นแค่ทักษะระดับสาม แต่ถ้าฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ พลานุภาพของมันจะเทียบเท่าระดับสี่!”
“บ้าไปแล้ว! อย่าบอกนะว่าสือหยวนฝึกวิชานี้สำเร็จแล้ว?”
ศิษย์คนเดิมส่ายหน้าช้าๆ
“วิชาระดับสามมันจะหมูขนาดนั้นได้ยังไง! ต่อให้ตอนนี้สือหยวนจะทะลวงขั้นฝึกหลอมภายในแล้ว แต่ถ้าไม่เคี่ยวกรำอย่างหนักเป็นแรมปี ไม่มีทางสำเร็จง่ายๆ หรอก”
“ถ้ายังไม่สำเร็จ แล้วท่านี้มันจะจัดการซูอวี่ได้ผลเหรอวะ?”
ชายคนนั้นเหยียดยิ้มบาง
“ถ้าเป็นที่โล่ง ท่านี้ของสือหยวนอาจจะไร้ค่า แต่เมื่ออยู่บนลานประลองแคบๆ แบบนี้…มันเกินพอที่จะบดขยี้คู่ต่อสู้!”
“หืม?”
ฝูงชนยังคงคลางแคลงใจ ทว่าวินาทีนั้นเอง ลานประลองพลันถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายพลังอันป่าเถื่อนในชั่วพริบตา!
พายุเศษหินดินทรายระเบิดปลิวว่อนบดบังทัศนวิสัย โชคดีที่ผู้ชมล้อมรอบล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นหลอมโลหิต สายตาพวกเขาจึงเฉียบคมพอมองทะลุฝุ่นควัน เห็นเงาร่างสองสายยืนประจันหน้ากันลางๆ
“นี่มัน…” รูม่านตาของหลายคนหดเกร็งวูบ
ผู้รู้คนเดิมแสยะยิ้ม “ศึกสะท้านแปดทิศ ไม่ใช่วิชาโจมตีเป้าหมายเดี่ยวตั้งแต่แรก จุดเด่นที่แท้จริง
