๋อจ้องมองสือหยวนด้วยแววตาเย็นเยียบ
“เพิ่งกลับมาจากดินแดนลับ ก็หัดไสหัวไปพักผ่อนซะบ้าง! กลับมาปุ๊บก็มาก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ แกคิดจะทำอะไรห๊ะ!?”
เมื่อโดนตวาด สือหยวนกลับตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ผู้ฝึกสอนเฉินครับ ถ้าผมจำไม่ผิด พื้นที่แถวหอพักนี่… มันเป็นพื้นที่ทำกิจกรรมอิสระไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมล่ะ ผู้ฝึกสอนเฉินคิดจะเข้ามายุ่มย่ามกฎของค่ายงั้นเหรอ?”
สือหยวนแค่นยิ้ม แม้จะรั้งกลิ่นอายพลังเอาไว้บ้าง แต่น้ำเสียงกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความโอหังข่มขวัญ!
สีหน้าของเฉินเจ๋อพลันดำทะมึนลงถึงขีดสุด เขากดเสียงต่ำคำรามลั่น
“ทำไม… ตอนนี้พอแกทะลวงเข้าสู่ขอบเขตหลอมภายในได้ ก็เลยไม่เห็นหัวผู้ฝึกสอนอย่างฉันอยู่ในสายตาแล้วงั้นสิ?”
“แกอย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย แกในตอนนี้… ก็เป็นแค่ไอ้เด็กอมมือในขอบเขตหลอมภายในเท่านั้น!!”
บูมมม!!!
เฉินเจ๋อแผดเสียงกึกก้อง ฐานพลังฝึกตนระดับ ‘ขอบเขตกายาทองคำ’ พลันระเบิดออกในพริบตา!
แสงสีทองเจิดจรัสอาบย้อมไปทั่วทั้งเรือนร่างของเฉินเจ๋ออย่างบ้าคลั่ง!
มองจากระยะไกล เขาดูไม่ต่างอะไรกับเทพอสูรทองคำที่จุติลงมาบนโลกมนุษย์!
กลิ่นอายพลังอันหนักอึ้งดุจขุนเขา พุ่งเป้าทะยานเข้ากดทับร่าง
