าบเรียบของซูอวี่ก็ดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งลานกว้าง
“ผู้ฝึกสอนครับ… ช้าก่อน!”
“หืม?”
เฉินเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย หันขวับไปมองซูอวี่บนชั้นสี่
ภาพที่ปรากฏคือ ซูอวี่กำลังปัดฝุ่นที่เสื้อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินออกมายืนตระหง่าน ริมฝีปากประดับรอยยิ้มจางๆ
“ผู้ฝึกสอนครับ เรื่องพรรค์นี้… ปล่อยให้ผมเป็นคนจัดการเองเถอะ!”
ทันใดนั้น ซูอวี่ก็ตวัดสายตาคมกริบดุจใบมีด แทงทะลุลงไปหาสือหยวนเบื้องล่าง!
“พรุ่งนี้แปดโมงเช้า… แกกับฉัน ไปเจอกันบนลานประลอง!”
