องเขาสั่นไหวระริก ก่อนที่เจ้าตัวจะแหงนหน้าระเบิดเสียงหัวเราะดังก้องทะลุเมฆา!
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้แก่เอ๊ย! วันๆ เอาแต่พ่นน้ำลายโม้เหม็นว่าลูกศิษย์ตัวเองเก่งกาจทะลุฟ้านักหนา… หึ! คิดว่าพ่อคนนี้จะไม่รู้หรือไง! แต่โทษทีเถอะ ตอนนี้พ่อดันชิงรับ ‘ลูกชายแท้ๆ’ ของแกมาเป็นศิษย์ตัดหน้าไปแล้วโว้ย! ถึงเวลาเจอกันเมื่อไหร่… พ่อล่ะอยากจะเห็นน้ำหน้าเหวอๆ ของแกจริงๆ ว่าจะเอาลูกศิษย์คนไหนมาขี้โม้ข่มพ่อได้อีก!”
ราชันพิฆาตมังกรหัวเราะร่วนอย่างสะใจ สายตาคมกริบทอดมองทะลุเพดานกระโจมขึ้นไปบนฟากฟ้าอันไกลโพ้น นัยน์ตาคู่นั้นดูลึกล้ำ ดั่งกำลังมองข้ามผ่านมิติแห่งกาลเวลาอันยาวนาน
“ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว… สองผัวเมียอย่างพวกแก หายหัวไปมุดอยู่ที่ไหนกันแน่วะ?”
“หรือว่า… พวกแกจะดั้นด้นไปตามหา หยางเฉิน?”
มุมปากของราชันพิฆาตมังกรขยับยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าแววตากลับดำดิ่ง แฝงความหวนรำลึกถึงเรื่องราวในอดีตอันแสนไกล...
