เมื่อได้ยินคำเตือนของหวังหลง ภายในใจของหวังเหวยก็เกิดความรู้สึกลังเลขึ้นมาวูบหนึ่ง
ในฐานะที่เป็นถึงปรมาจารย์คนที่สองแห่งมณฑลเจียงหนาน เขารู้จักมักคุ้นกับหวังหลงมาเนิ่นนาน ย่อมรู้ดีว่าตาเฒ่านี่ไม่ใช่พวกชอบขู่ฟ่อหลอกเด็ก
แต่ทว่า… สหายของหวังหลง เขาก็แทบจะรู้จักหัวนอนปลายเท้าหมดทุกคนนี่นา!
คนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มนั้น ก็มีระดับพลังสูสีกับหวังหลง นั่นคือขอบเขตปรมาจารย์ขั้นสูงสุด หวังเหวยมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า ด้วยระดับการบ่มเพาะของเขาในปัจจุบัน การจะบีบให้ยอดฝีมือเหล่านั้นยอมไว้หน้าเขาสักหน่อย ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร
พอคิดได้ดังนั้น ความมั่นใจของหวังเหวยก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง เขาโยนคำเตือนของหวังหลงทิ้งไปด้านหลังหัวทันที
ชายชราแค่นเสียงราบเรียบ “โอ๊ะ? งั้นรึ? ฉันล่ะอยากจะเห็นเป็นบุญตานัก ว่าหน้าไหนมันมีปัญญาทำให้ผู้เฒ่าอย่างฉันต้องหลั่งน้ำตาได้!”
หวังเหวยกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหัวเราะหยัน
“ป่านนี้แล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัว! สหายที่แกว่า… คงไม่ได้รู้หรอกนะว่าฉันจะมา ก็เลยปอดแหกหางจุกตูดไม่กล้าโผล่มาแล้วน่ะสิ!”
มุมปากของหวังหลงกระตุกยิกๆ ตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยเห็นไอ้โง่คน
