“แค่คุย… ทำไมผมจะไม่กล้าล่ะ?”
ซูอวี่ก้าวเดินออกไปเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้า เผชิญหน้ากับบารมีของหวังเหวยตรงๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ทั้งเจียงซ่างและหวังเหวยต่างประหลาดใจกับการกระทำอุกอาจของชายหนุ่มอย่างเห็นได้ชัด วินาทีที่ซูอวี่พ่นประโยคนั้นออกมา แม้แต่ตัวหวังเหวยเองก็ยังถึงกับชะงักงันไปชั่วครู่
ก่อนที่ปรมาจารย์เฒ่าจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น!
“ฮ่าฮ่าฮ่า! สมกับที่เป็นอัจฉริยะ หยิ่งผยองอวดดีใช้ได้ ไม่เลว!”
หวังเหวยสะบัดชายเสื้อ หันหลังเดินตรงไปยังอีกทิศทางหนึ่ง ทว่าน้ำเสียงทรงพลังกลับยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของซูอวี่
“ฉันจะไปรอแกที่ห้องประชุม หวังว่าแกจะไม่ทำให้ผู้เฒ่าคนนี้ต้องผิดหวังนะ!”
สิ้นคำ ร่างชราก็พลันอันตรธานหายวับไปจากครรลองสายตาราวกับภูตผี
นัยน์ตาของซูอวี่สาดประกายคมปลาบ เขากำลังจะก้าวเท้าตามไป ทว่าเจียงซ่างกลับรีบคว้าแขนเขาเอาไว้เสียก่อน
สีหน้าของหัวหน้าครูฝึกย่ำแย่ถึงขีดสุด เขาเอ่ยเตือนเสียงเครียด
“ซูอวี่ อย่าหุนหันพลันแล่น! หวังเหวยจงใจยั่วยุนาย ตามฉันขึ้นไปพบท่านประธานเดี๋ยวนี้ ด้วยพรสวรรค์ระดับนาย ท่านประธานต้องยอมยื่นมือเข้าสอดแน่!”
ซูอวี่ยิ้มบาง หันไปตอบเจียงซ่างด้วยท่าทีสบ
