ายๆ
“วางใจเถอะครับหัวหน้าครูฝึก ในเมื่อตาเฒ่านั่นกล้าเรียกผมไปคุยต่อหน้าคุณ เขาก็คงไม่หน้าด้านลงมือหรอก เพราะถ้าคิดจะฆ่าผมจริงๆ เขาไม่มีทางปล่อยไก่ทำต่อหน้าคุณให้เสียเรื่องแน่นอน”
ชายหนุ่มหรี่ตาแคบลง มองตรงไปยังทิศทางของห้องประชุม
“ถ้าผมเดาไม่ผิด หวังเหวยน่าจะอยากเรียกผมไปเจรจาสงบศึกเงียบๆ มากกว่าล่ะมั้งครับ!”
พูดจบ ซูอวี่ก็ก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าสู่ห้องประชุมอย่างไม่สะทกสะท้าน
เจียงซ่างมองตามแผ่นหลังอันเด็ดเดี่ยวของชายหนุ่ม เขายืนอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
หัวหน้าครูฝึกกัดฟันกรอด รีบจ้ำอ้าวมุ่งหน้าสู่ชั้นบนสุดของศูนย์บัญชาการทันที
“ไม่ได้การล่ะ! เรื่องนี้คงมีแค่ท่านประธานเท่านั้นที่จะเอาอยู่!”
……
ณ ห้องประชุม
ภายในห้องอันกว้างขวางโอ่อ่า บัดนี้มีเพียงหวังเหวยและซูอวี่สองคนเท่านั้นที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่คนละฝั่งโต๊ะ
หวังเหวยประสานสายตาจ้องมองเด็กหนุ่มเบื้องหน้า ภายในแววตาอันขุ่นมัวของชายชรามีประกายคมปลาบวาบผ่าน
“คลื่นลูกใหม่ย่อมแรงกว่าคลื่นลูกเก่าจริงๆ… ตอนฉันอายุเท่าแก ฉันยังปอดแหก ไม่กล้ามานั่งเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ตัวคนเดียวแบบนี้เลยนะ!”
ซูอวี่เหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะ
