งเหวยระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้องทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ตาเฒ่าหลง! สงสัยสหายของแกคงจะรู้สินะว่าฉันอยู่ที่นี่ ก็เลยกลัวจนหัวหดไม่กล้าโผล่มา! ก็ต้องโทษฉันเองแหละ ที่ดันดึงดันอยากจะดูพิธีรับศิษย์บ้าบอนี่ เอาล่ะสิ… คราวนี้ความฝันที่จะได้กราบอาจารย์ของสหายตัวน้อยซูอวี่ คงแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดีแล้วล่ะสิเนี่ย!”
หวังเหวยหัวเราะร่า คำพูดคำจาอัดแน่นไปด้วยการถากถางเย้ยหยันอย่างปิดไม่มิด
แม้แต่ซูอวี่เองก็ยังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ทว่าเขายังไม่รู้เลยว่าคนที่ตัวเองกำลังจะกราบเป็นอาจารย์นั้นคือใครกันแน่ วินาทีนี้ชายหนุ่มจึงได้แต่นิ่งดูลาดเลา
และในตอนนั้นเอง หวังหลงก็มองหวังเหวยด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น ก่อนจะสวนกลับนิ่มๆ
“ฉันไปพูดตอนไหนว่าท่านผู้นั้นจะไม่รับศิษย์น่ะ?”
เสียงหัวเราะของหวังเหวยชะงักกึกทันที!
ปรมาจารย์เฒ่าแค่นเสียงเย็นชา “ดูเหมือนว่า… จะมีคนกล้าหักหน้าคนอย่างหวังเหวยคนนี้จริงๆ สินะ!”
พอได้ยินประโยคนี้ หวังหลงก็หลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
“หึ! หน้าของแกงั้นรึ? หน้าของแกมันมีค่าสักกี่แดงกันเชียววะ?”
พูดจบ หวังหลงก็สะบัดมือ โยนป้ายคำสั่งเหล็กชิ้นหนึ่งออกไปทันที!
ป้ายคำสั่งร่วงหล่นลงบน
