ด็กหนุ่ม ก่อนจะแสยะยิ้มเย้ยหยันออกมา
“หึ! ฉันก็นึกว่าอะไร ที่แท้… ก็แค่โยนป้ายห้อยคอหมาโง่ๆ มาให้ชิ้นนึง แล้วก็นับว่ารับเป็นศิษย์แล้วงั้นรึ? ผู้เฒ่าอย่างฉันโลดแล่นอยู่ในประเทศต้าเซี่ยมาหลายสิบปี ไม่เคยพบไม่เคยเห็นพิธีรับศิษย์ที่มันมักง่ายและลวกๆ ขนาดนี้มาก่อนเลยว่ะ!”
“ดูท่าทาง เจ้าของป้ายคำสั่งนี่… ก็คงไม่ใช่ตัวใหญ่อะไรหรอกมั้ง!”
หวังหลงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา เห็นได้ชัดว่าเขาหมดความอดทนกับความปากดีของหวังเหวยเต็มทน จึงหันไปสั่งซูอวี่เสียงเรียบ
“ไอ้หนูซูอวี่! อัดพลังโลหิตของแกกระตุ้นป้ายคำสั่งนั่นซะ เปิดหูเปิดตาให้ตาเฒ่ากบในกะลามันดูเป็นบุญตาทีเถอะ!”
ซูอวี่ไม่รอช้า พยักหน้ารับคำทันที!
ตูม!
ชั่วพริบตา พลังโลหิตอันบ้าคลั่งก็ระเบิดทะลักออกจากร่างซูอวี่! กลิ่นอายพลังระดับขอบเขตหลอมโลหิตขั้นกลางถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มพิกัด!
แววตาของหวังเหวยฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกกลืนกินด้วย… จิตสังหารอันดำมืด!
‘อายุแค่นี้ บรรลุขอบเขตหลอมโลหิตขั้นกลางได้แล้ว! หากปล่อยให้มันเข้าสอบเกาเข่า แล้วติดสถาบันชั้นนำล่ะก็ อนาคตมันย่อมก้าวไกลไร้ขีดจำกัด! ถ้าขืนปล่อยไอ้เด็กนี่เติบโต วันข้างหน้ามันต้องกลายเป็
