ๆ จางลง ปรากฏร่างของชายวัยกลางคนสภาพสุดซอมซ่อ สวมกางเกงชายหาดลายดอกสีสันแสบตา คีบรองเท้าแตะหูหนีบช้างดาว กำลังใช้นิ้วก้อยแคะขี้มูกอย่างเมามัน เดินส่ายอาดๆ ก้าวออกมาจากม่านแสงนั้น!
แต่วินาทีที่ชายสุดซกมกคนนี้ปรากฏตัว สีหน้าที่เคยวางมาดเหนือกว่าของหวังเหวยพลันบิดเบี้ยวรุนแรง! รูม่านตาของเขาหดเกร็งเท่ารูเข็ม ก่อนจะหลุดปากร้องอุทานเสียงหลงด้วยความหวาดผวาสุดขีด!
“ระ… ราชันพิฆาตมังกร!!!”
ภายในใจของปรมาจารย์เฒ่าถูกความหวาดกลัวระดับสิบกระแทกเข้าอย่างจัง! เขาจะไปตรัสรู้ได้ยังไง ว่าคนที่ตั้งใจจะรับซูอวี่เป็นศิษย์… คือไอ้ปีศาจเฒ่าคนนี้!
‘บ้าเอ๊ย! ไหนบอกว่าเป็นแค่เพื่อนของหวังหลงไงวะ! แล้วไอ้หวังหลงมันไปรู้จักมักจี่กับตัวตนระดับราชันพิฆาตมังกรตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!’ หวังเหวยกรีดร้องโหยหวนในใจ ความรู้สึกสลดเสียใจแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยทันที!
จังหวะนั้นเอง สายตาของราชันพิฆาตมังกรจอมซอมซ่อก็ตวัดมาหยุดที่ร่างของหวังเหวย นิ้วยังคงแคะขี้มูกไม่เลิก ทว่าแววตาที่มองต่ำลงมานั้น… เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ราวกับมองกองมูลสัตว์
“แม่งเอ๊ย! พ่อได้ยินแกพล่ามเห่าหอนมาตั้งนานแล้ว! ถ้าไม่ได้พลังโลหิตของศิ
