“พวกรุ่นพี่… ตามธรรมเนียมที่พวกแกตั้งไว้ ดูเหมือนฉัน… คงไม่ต้องจ่ายคะแนนแล้วใช่ไหม?” ซูอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท
สิ้นประโยคนั้น ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบกริบปานป่าช้า ไม่เว้นแม้กระทั่งพวกรุ่นพี่หน้าเก่า โดยเฉพาะอู๋เจี๋ย
มันจ้องมองซูอวี่ด้วยแววตาซับซ้อน ชะงักไปครู่ใหญ่ก่อนจะแค่นเสียงเอ่ย “แกเป็นคนแรก... ตั้งแต่ตั้งค่ายอัจฉริยะมา ที่สามารถแหกกฎนี้ได้ตั้งแต่เพิ่งเข้ามาเป็นเด็กใหม่ ขนาดท่านโหวหอกศักดิ์สิทธิ์ในตอนนั้น ก็ยังทำไม่ได้!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา อัจฉริยะหน้าใหม่ทุกคนต่างหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง
พวกเขามองซูอวี่ด้วยสายตาหวาดหวั่นระคนเลื่อมใส ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวคนนี้ เพิ่งก้าวเท้าเข้าค่ายอัจฉริยะมาแค่วันแรก แต่กลับสร้างปาฏิหาริย์สะท้านฟ้าไว้มากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!
“แต่ก็นะ… ท่านโหวในตอนนั้น ต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจกว่าไอ้จางเสี่ยวเฉิงเยอะ เพราะงั้น ถือว่าแกยังไม่ได้ก้าวข้ามท่านโหวหอกศักดิ์สิทธิ์หรอกเว้ย” อู๋เจี๋ยเอ่ยเสียงขรึม
ซูอวี่เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบางๆ “โอ้? แล้วคู่ต่อสู้ของท่านโหวในตอนนั้น… เป็นใครล่ะ?”
อู๋เจี๋ยแสยะยิ้ม “ท่านโหวในเวลานั้น อาศัยพล
