่วกระเด็นถอยหลังราวกับว่าวขาดปุย! เขาร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เลือดสดๆ ทะลักออกจากมุมปาก
ในขณะที่อู๋เจี๋ยยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน มันก้มมองหยางเสี่ยวด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ว่าไงล่ะ พ่ออัจฉริยะหน้าใหม่? มีน้ำยาแค่นี้ยังสะเออะมาสู้กับฉันอีกเหรอ กลับไปกินนมแม่มาใหม่ซะเถอะไป๊!”
หยางเสี่ยวกัดฟันยันตัวลุกขึ้นยืน ใบหน้าไม่มีร่องรอยท้อถอย มีเพียงจิตวิญญาณการต่อสู้ที่ยิ่งลุกโชนกว่าเดิม เขาเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วแค่นยิ้ม
“ปู่พูดไม่ผิดจริงๆ ค่ายอัจฉริยะแห่งนี้มีมังกรซ่อนพยัคฆ์หมอบอยู่เพียบ โดยเฉพาะพวกตัวเก่าๆ ความแข็งแกร่งลึกล้ำสุดหยั่งคาด… วันนี้ได้มาเห็นกับตา ไม่ทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ!”
“วันนี้ฉันแพ้ แต่วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะเหยียบพวกแกให้จมดิน!”
พูดจบ หยางเสี่ยวก็โอนคะแนนยี่สิบคะแนนให้แก่อู๋เจี๋ย
เมื่อเห็นท่าทีห้าวหาญไม่เกรงกลัวของหยางเสี่ยว พวกรุ่นพี่หลายคนถึงกับต้องหันมาสบตากัน แววตาเริ่มแฝงความเคร่งเครียด
หนึ่งในนั้นมองแผ่นหลังหยางเสี่ยวด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะพึมพำเสียงต่ำ
“อัจฉริยะปีนี้… ใจสู้ไม่เบาแฮะ!”
ในเวลาเดียวกัน บนยอดตึกสูงตระหง่านไม่ไกลนัก
ครูฝึกทั้งห้าคนยืนกอด
