ววตาของพวกรุ่นพี่ฉายชัดถึงความสมเพช
“อัจฉริยะปีนี้ นอกจากไอ้หยางเสี่ยวแล้ว ที่เหลือแม่งกระจอกชะมัด!”
“นั่นดิ โคตรน่าเบื่อเลยว่ะ!”
พวกมันสบถวิจารณ์ออกมาอย่างไม่ไว้หน้า
คำดูถูกเหล่านั้นยิ่งตอกย้ำความอัปยศในใจเด็กใหม่ทุกคน
โดยเฉพาะหวังซี ในฐานะผู้บ่มเพาะระดับหลอมโลหิต เขาควรจะได้ยืนหยัดอย่างภาคภูมิแท้ๆ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันของพวกรุ่นหน้าเก่า เขากลับหวาดกลัวจนไม่มีความกล้าแม้แต่จะปริปาก!
ทว่าในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง…
แอ๊ด—
บานประตูห้องห้องหนึ่งพลันถูกผลักเปิดออกช้าๆ
ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวก้าวอาดๆ ออกมา นัยน์ตาคู่คมปลาบดุจมีหมู่ดาวนับล้านหมุนวนอยู่ภายใน
ซูอวี่กวาดสายตาเย็นเยียบปรายมองพวกรุ่นพี่หน้าเก่า ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าดังก้องไปถึงขั้วหัวใจทุกคน...
“ฉันขอเล่นสนุกกับพวกแกรุ่นพี่… ดูสักตั้งก็แล้วกัน!”
