ทุกคนเบิกตาโพลงจ้องมองความเปลี่ยนแปลงของหอคอยมายา ความตื่นตะลึงฉายชัดบนใบหน้า
ความเร็วระดับนี้ เมื่อนำไปเทียบกับหยางเสี่ยวแล้ว… มีแต่จะเร็วกว่า ไม่มีช้ากว่าเด็ดขาด!
หยางเสี่ยวคือใคร? เขาคืออัจฉริยะพรสวรรค์สีส้มผู้สูงส่ง! ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีศักดิ์เป็นถึงหลานชายของรองประธานสมาคมนักสู้มณฑลเจียงหนานคนปัจจุบัน!
การที่อีกฝ่ายมีความเร็วระดับนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ไอ้หนุ่มซูอวี่นี่สิ! เป็นแค่ไอ้เด็กโนเนมจากเมืองบ้านนอกอย่างเหิงเฉิง จะไม่ให้ผู้คนแตกตื่นได้อย่างไร!
โดยเฉพาะชายหนุ่มที่เพิ่งเอ่ยปากค่อนขอดไปเมื่อครู่ พอมองดูฉากตรงหน้า สีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง
“เป็นไปไม่ได้! แค่นักสู้ขอบเขตปราณโลหิตสวะ ทำไมความเร็วถึงได้มากขนาดนี้วะ?”
สีหน้าของเขามืดครึ้มย่ำแย่ เพิ่งจะสบประมาทไปหมาดๆ ทว่าวินาทีต่อมากลับโดนตบหน้าสวนกลับมาฉาดใหญ่! แบบนี้จะให้เขากลืนน้ำลายตัวเองลงคอได้อย่างไร?
ชายหัวโล้นปรายตามองชายหนุ่มนิ่งๆ แล้วแค่นเสียงด่า
“หวังซี ตัวแกมันไม่ได้เรื่องเอง ก็อย่าพาลไปโทษคนอื่น!”
โดนด่าตอกหน้ากลางปล้อง สีหน้าของหวังซีก็ยิ่งบิดเบี้ยว เขาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างไม่สบอารมณ์
“เร็วแล้วยังไง? ก็แค่ชั้นแรกๆ สิบ
