ลัทธิเทพสวรรค์ก็คงไม่มีวันเสี่ยงตายบุกทะลวงเข้ามาแบบนี้แน่!
แต่เมื่อนึกถึงจุดนี้ ความโกรธเกรี้ยวในใจของไป๋จ่านก็ยิ่งลุกโชนเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด… มาจากความประมาทเลินเล่อของเขาเอง!
“เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย! ขอแค่เด็ดหัวอัจฉริยะของพวกแกได้ ต่อให้ต้องสูญเสียไพร่พลไปบ้างแล้วมันจะทำไม? งานนี้ยังไงพวกข้าก็กำไรเห็นๆ!”
ชายชุดดำแสยะยิ้มพ่นคำเยาะเย้ยออกมาไม่หยุด
ทว่าวินาทีต่อมา น้ำเสียงเย็นเยียบของเด็กหนุ่มก็ดังแทรกขึ้น
“คนที่พวกแกจะฆ่า… คือฉันงั้นเหรอ?”
“อะไรนะ?!”
ชายชุดดำหันขวับมองตามต้นเสียงทันที!
ภาพที่ประจักษ์แก่สายตาคือเด็กหนุ่มในชุดกีฬาสีขาวยืนนิ่งสงบอยู่ริมหน้าต่างกระจก และข้างกายของเด็กหนุ่ม ยังมีชายวัยกลางคนร่างกำยำกับชายชราอีกคนยืนขนาบข้าง
ไม่ใช่ใครอื่น… พวกเขาก็คือซูอวี่ ต่งปู้เหวย และหลิวขวงที่เพิ่งกวาดล้างศัตรูเสร็จสิ้นนั่นเอง!
ชั่วพริบตาที่สบตากับซูอวี่ รูม่านตาของชายชุดดำก็หดเกร็ง เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!
“เป็นไปได้ยังไง! ขอบเขตหลอมภายในตั้งสามคน ขอบเขตหลอมโลหิตอีกหกคน… กลับเด็ดหัวเด็กสวะอย่างแกไม่ได้เนี่ยนะ!”
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์เอ๊ย!”
การปรากฏตัวของซูอวี
