กณฑ์เป็นสิ่งที่ผู้คนต้องเงยหน้ามอง
“ทุกคนต่างพยายาม ข้าก็ควรมีมุ่งสู่ระดับขั้นที่สูงขึ้นเพื่อคุ้มกันพวกเจ้าให้เดินทางปลอดภัย” เจียงฉางเซิงยิ้ม แดนสวรรค์กับเทียนจิ่งช่วยเหลือกันดี ไม่ต้องให้เขาลงแรงมาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะมีคนเก่งอยู่มาก เขาแค่ควบคุมภาพรวมก็พอ
เขาหลับตาลงเริ่มต้นเคลื่อนพลัง หลายวันต่อมาแรงกดดันอันมหาศาลระเบิดออกมาปกคลุมทั้งตำหนักเมฆาม่วง ทำให้ไปฉีกับมูหลิงลั่วที่กำลังฝึกอยู่ และไป๋หลงที่กำลังนอนหลับต้องสะดุ้งตื่น พวกนางมองเจียงฉางเซิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ โดยเฉพาะมูหลิงลั่ว แม้นางจะอยู่ในขั้นผู้ยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินแล้ว แต่เมื่อเผชิญกับแรงกดดันนี้กลับรู้สึกสะพรึงกลัวราวกับจะสลายไปได้ในพริบตา โชคดีที่เจียงฉางเซิงรีบย้ายทั้งสามคนออกไปทันทีพวกนางจึงไม่ต้องบาดเจ็บ
หน้าประตูใหญ่มูหลิงลั่วยิ้มบางๆ มองไปฉีและไป๋หลงพร้อมกับถามว่า “ข้ากำลังจะลงไปเที่ยวข้างล่าง ใครอยากไปกับข้าบ้าง”ไป๋หลงที่ถูกปลุกยังไม่ชินกับการนอนหน้าประตูจึงพูดว่า “ข้าจะไปกับท่าน จำไว้ว่าต้องพาไปกินของอร่อยด้วยนะ”ไปฉีส่ายหน้าแล้วหมอบอยู่ตรงหน้าประตูราวกับสุนัขเฝ้าประตูตัวหนึ่ง
มูหลิงลั่วไม่ฝืนใจ กระโดดขึ้นหลังไป๋หลงขี่มังกรลงไปยังโลกมนุษย์ ภายในตำหนักเมฆาม่วง ผลึกน้ำแข็งบนตัวของไท่สื่อฉางเซอเปล่งประกายแสงสีม่วงออกมา ทำให้ทั้งตำหนักสว่างไสวสวยงามประหนึ่งภาพมายา เต็มไปด้วยบรรยากาศอันลี้ลับเหนือจริง เจียงฉางเซิงจดจ่อฝ
