!
ดวงตาของชายชราเบิกโพลงขึ้นทันควัน!
นัยน์ตาที่กระจ่างใสดุจเด็กทารก ทอประกายแสงเจิดจ้าบาดตา!
เขาลุกพรวดจ้องเขม็งไปยังประกายสีทองศักดิ์สิทธิ์ที่สาดทอมาจากสุดขอบฟ้า ณ แห่งหนนั้นปรากฏเสียงวิหคเพลิงกรีดร้องกังวาน และเสียงมังกรเทวะคำรามกึกก้องสะท้านฟ้า!
ทั่วทั้งขอบนภาถูกปกคลุมไปด้วยมวลคลื่นพลังสิริมงคลอันมหาศาล!
สีหน้าผ่อนคลายของชายชราพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดุดัน
“สวรรค์เบิกเนตรประทานนิมิต... นี่มัน… กำเนิดอัจฉริยะศักยภาพระดับ ‘ราชัน’ งั้นรึ!?”
“ทิศทางนั้นมัน…”
“ทิศของเมืองเหิงเฉิง? ถ้าจำไม่ผิด… เจ้าหนูไป๋จ่านน่าจะโดนส่งตัวไปทำธุระที่นั่นพอดีไม่ใช่หรือไง?”
“หรือว่านิมิตสะท้านฟ้านี่จะเป็นฝีมือคนของไป๋จ่าน?”
“ไม่ได้การ! ข้าต้องไปดูให้เห็นกับตา! หากชักช้าปล่อยให้พวกสวะลัทธินอกรีตชิงลงมือตัดหน้า งานนี้ได้พินาศย่อยยับแน่!”
ชายชราสบถพึมพำกับตัวเองเสียงเครียด
วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็อันตรธานหายวับไปจากเก้าอี้หวายอย่างไร้ร่องรอย! และเมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง… เขาก็ไปยืนตระหง่านอยู่บนน่านฟ้าเบื้องบนเรียบร้อยแล้ว!
เบื้องล่างฝ่าเท้าของเขาราวกับมีเส้นทางมิติที่มองไม่เห็นทอดตัวยาวออกไป
ทุกย่างก้าวที่ชายชราเหย
