้าขาแข็งขึ้นมาได้ มันจะต้องกลายเป็นเสี้ยนหนามชิ้นโต ขวางเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ของท่านเทพสวรรค์พวกเราแน่!”
“หุบปาก!”
จังหวะนั้นเอง ชายชุดดำในตำแหน่งประธานก็ตวาดกร้าว! ทันทีที่สุรเสียงอำมหิตนั้นดังขึ้น ทั้งโถงประชุมก็เงียบกริบเป็นป่าช้าในพริบตา!
“เจ้าหกกับเจ้าแปดล่วงหน้าไปที่นั่นก่อนแล้ว ด้วยฝีมือของพวกมัน ตราบใดที่ไม่ซวยไปจ๊ะเอ๋เข้ากับ ‘ตาเฒ่าเหยียน’ ก็คงสับคอเด็กนั่นได้ไม่มีปัญหาอะไร”
“ตะ… แต่ถ้าหาก... บังเอิญไปเจอกันเข้าล่ะขอรับ?”
เสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
ชายชุดดำตำแหน่งประธานนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มและเอ่ยช้าๆ ชัดๆ
“ไม่มีทางเจอกันหรอก”
ชายชุดดำอีกเจ็ดคนที่เหลือต่างหันขวับไปมองผู้เป็นประธานด้วยความฉงน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมอีกฝ่ายถึงได้มั่นหน้าขนาดนั้น?
และในวินาทีถัดมา พวกเขาก็ต้องเบิกตาแทบถลน เมื่อพบว่าร่างของคนผู้นั้น… กลับระเหยหายไปจากเก้าอี้ประธานดื้อๆ!
ชั่วขณะนั้น ชายชุดดำทั้งเจ็ดม่านตาหดเกร็งวูบ หันมาสบตากันด้วยความตกตะลึงสุดขีด!
“หัวหน้า… ถึงกับยอมเคลื่อนไหวลงมือด้วยตัวเองเลยงั้นรึ!!”
คนนอกอาจจะไม่รู้ แต่พวกเขาย่อมรู้ซึ้งทะลุปรุโ
