อนจะพยักหน้ารับตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม
รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของไป๋จ่าน “ได้สิ! ถ้าแกมีปัญญาทะลวงขึ้นไปเหยียบขอบเขตหลอมภายในได้ก่อนอายุยี่สิบปีล่ะก็… เดี๋ยวพ่อจะโยนเศษเงินซื้อแจกแกสักวงเลยเอ้า!”
ประโยคนี้ ต่อให้เป็นหมาก็ยังฟังออกว่ามันตั้งใจเหยียบย่ำถากถางซูอวี่ชัดๆ! โคตรอัจฉริยะที่ไหนจะทะลวงขอบเขตหลอมภายในได้ก่อนอายุยี่สิบกันวะ!?
ทว่า… ซูอวี่ผู้มีระบบสูตรโกงอยู่ในมือกลับเก็บเอามาคิดเป็นจริงเป็นจัง! แววตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า รีบสวนกลับเสียงดังฟังชัด
“ท่านพูดจริงนะครับ!?”
เขาเล็งไอ้แหวนมิติสุดสะดวกสบายนี่เอาไว้แล้วจริงๆ!
คราวนี้กลายเป็นฝ่ายไป๋จ่านเองที่ต้องอึ้งแดก! ไอ้เด็กเวรนี่… มันฟังภาษาคนไม่ออกหรือไงวะ!
ไป๋จ่านปั้นหน้าตึง แค่นเสียงเหี้ยมเกรียม “อายุแค่นี้ แต่สันดานโอหังอวดดีไม่เบานี่”
“เอามือทาบหินนี่ แล้วถ่ายปราณโลหิตของแกเข้าไปซะ! พ่อล่ะอยากจะเห็นนัก ว่าพรสวรรค์กากๆ ของแก… มันจะคู่ควรกับความจองหองอวดดีเมื่อกี้หรือเปล่า!”
ซูอวี่แอบจิ๊ปากขัดใจเล็กน้อยที่โดนด่า แต่ก็ยอมยื่นมือออกไปทาบลงบนหินสีดำสนิท ภายใต้สายตากดดันของไป๋จ่านและสายตาลุ้นระทึกของหลิวขวง… ซูอวี่ค่อยๆ รีดเร
