ด้วยความเคารพ
“คารวะท่านผู้อาวุโส! คารวะท่านรองประธานหลิวครับ!”
ไป๋จ่านกวาดสายตาประเมินซูอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทว่ายิ่งมอง คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดมุ่น ดูเหมือนเขาจะไม่พบกลิ่นอายความพิเศษหรือประกายออร่าใดๆ ในตัวเด็กหนุ่มบ้านนอกคนนี้เลย ความสนใจที่เหลืออยู่น้อยนิดจึงเหือดแห้งหายไปจนหมดสิ้น
“แกน่ะรึ ซูอวี่?”
น้ำเสียงหยิ่งยโสเกียจคร้านทำเอาซูอวี่ชะงักงันไปชั่วครู่ เขาพยักหน้ารับอย่างมึนงง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทีที่ดูบ้านๆ ไม่ประสีประสาของเขา ยิ่งฉุดรั้งให้ความประทับใจแรกของไป๋จ่านดิ่งลงเหว!
ปราศจากการพูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ไป๋จ่านสะบัดข้อมือเบาๆ!
พรึ่บ! หินสีดำสนิทก้อนเท่ากำปั้นก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือราวกับเล่นกล!
คิ้วของซูอวี่กระตุกวูบ เมื่อกี้เขามองเห็นเต็มสองตาว่ามือของชายวัยกลางคนว่างเปล่า! การเสกของออกมาจากอากาศธาตุด้วยการพลิกฝ่ามือ… นี่เป็นเทคนิคระดับสูงที่เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต!
ไป๋จ่านแค่นเสียงเย็นชาสังเกตเห็นท่าทีตื่นตะลึงของเด็กหนุ่ม “ไม่ต้องทำหน้าโง่ นี่คือพลังของ ‘แหวนมิติ’ มูลค่าของมันเทียบเท่ากับอุปกรณ์วิญญาณระดับ 1… มองตาละห้อยขนาดนั้น อยากได้รึไง?”
ซูอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่
