ณ สมาคมนักสู้
หลิวขวงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ในห้องทำงาน สายตาจับจ้องข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่อาจปิดบัง
“สิบปีแล้ว… ในที่สุดก็อาศัยไอ้หนูนั่นดึงดูดท่านทูตมาจนได้! ไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งนี้จะมีสักกี่คนในเมืองเหิงเฉิงที่เตะตาท่านทูต!”
หลิวขวงสูดลมหายใจเข้าลึก แม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานสมาคมนักสู้สาขาเมืองเหิงเฉิง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวตนระดับสูงที่กำลังจะเดินทางมาถึง เขาก็ยังถือว่าต้อยต่ำเกินไปอยู่ดี
“ไอ้เด็กนั่นมันดาวนำโชคชัดๆ!”
รอยยิ้มเบิกกว้างบนใบหน้า หากซูอวี่เข้าตาท่านทูตขึ้นมาจริงๆ สถานะผู้ดูแลอย่างเขาย่อมพุ่งทะยานตามไปด้วย ชั่วขณะนั้น น้ำหนักของซูอวี่ในใจหลิวขวงก็ยกระดับขึ้นอย่างประเมินค่าไม่ได้!
…
ในขณะที่หลิวขวงกำลังวาดฝันถึงอนาคตอันรุ่งโรจน์ ตัดภาพมายังโถงกว้างของสมาคมนักสู้…
ซูอวี่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย ก้าวมาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ
พนักงานสาวหลังเคาน์เตอร์มองใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ทว่ายังคงรักษารอยยิ้มการค้าเอาไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม
“น้องชาย ต้องการติดต่อเรื่องอะไรคะ?”
สีหน้าของซูอวี่ไม่ยินดียินร้าย เขาเอ่ย
