ดับปรมาจารย์!”
ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นจิตสังหารเอาไว้
“ใจเย็นไว้ตัวกู ท่องไว้ว่าต้องใช้ยัยนี่ลากคอไอ้ตัวการเบื้องหลังออกมา ถ้าไม่ติดเรื่องนี้ พ่อจะตบให้คว่ำเดี๋ยวนี้แหละ!” ซูอวี่พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วพูดเร่ง “อย่ามัวโอ้เอ้เลย เสร็จธุระแล้วฉันยังต้องรีบกลับไปฝึกต่อ”
หลิวอี้อี้ประสานมือแนบอก ส่งสายตาเทิดทูนบูชาดั่งเห็นเทพบุตร “ว้าวว~ คุณพี่ซูอวี่ขยันจังเลยค่า ขนาดเป็นนักสู้แล้วยังไม่ยอมพักเลย อนาคตคุณพี่ต้องกลายเป็นบุคคลสำคัญระดับบิ๊กของเมืองเหิงเฉิงแน่ๆ เลยน้า~”
มุมปากซูอวี่กระตุกยิกๆ
“สกิลเลียแข้งเลียขาของยัยนี่ แม่งทะลุหลอดขีดจำกัดมนุษย์ไปแล้วสัส…”
ซูอวี่คร้านจะเสวนาต่อ เขาหมุนตัวเดินนำออกไปนอกประตูเมืองทันที
หลิวอี้อี้จ้องมองแผ่นหลังกว้างนั้น คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นอย่างขัดใจ เธอมั่นหน้าว่าตัวเองตกผู้ชายมานักต่อนัก แต่ทำไมมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนที่งัดมาใช้กับไอ้ซูอวี่ ถึงได้ดูไร้ค่าเหมือนเทน้ำลงทรายแบบนี้?!
หลิวอี้อี้แค่นเสียงหัวเราะหยันในใจ
“ทำมาเป็นหยิ่งยโส! ก็แค่ฟลุ๊กตื่นรู้เป็นนักสู้ไม่ใช่หรือไง? กล้าดีมาล่วงเกินกลุ่มธุรกิจตระกูลหลี่ เดี๋ยวแกก็เตรียมตัวลงไปคุย
