ยมดุดัน
หากซูอวี่มาเห็นฉากนี้เข้าล่ะก็… เขาต้องจำหนังหน้ามันได้แม่นยำแน่นอน ว่าไอ้สวะนี่ก็คือ ‘หลี่หลง’!
หลิวอี้อี้ช้อนตามองหลี่หลงด้วยสายตาหยาดเยิ้มหลงใหล น้ำเสียงออดอ้อนฉอเลาะดังขึ้น
“พี่หลงคะ~ หนูช่วยนัดไอ้สวะซูอวี่ออกมาให้พี่ได้แล้วน้า!”
ดวงตาของหลี่หลงวาวโรจน์ด้วยไฟราคะปนเคียดแค้น เขารวบเอวคอดของหลิวอี้อี้เข้ามากอดรัด บีบเค้นเรือนร่างอรชรอย่างเมามัน ก่อนจะแค่นเสียงเย็นเยียบกระด้าง
“ไอ้เด็กเวรนั่น! ต่อให้มันฟลุ๊กตื่นรู้เป็นนักสู้แล้วยังไง? ในเมื่อมันกล้าเหยียบหน้าตระกูลหลี่ของข้า จุดจบเดียวที่รอพ่อมันอยู่… คือความตายเท่านั้น!”
“พ่อส่งยอดฝีมือขอบเขตปราณโลหิตระดับกลางถึงสามคน ไปดักซุ่มรอมันอยู่นอกเมืองเรียบร้อยแล้ว! งานนี้ไอ้สวะซูอวี่ไม่มีทางรอดกลับมาซ่าได้อีกแน่!”
หลิวอี้อี้ที่ถูกมือหยาบกร้านของหลี่หลงบีบเค้นจนเนื้อเขียว มีสีหน้าเจ็บปวดแวบผ่านเข้ามา แต่เธอก็ยังฝืนฉีกยิ้มประจบประแจงเอาใจ
“ระดับพี่หลงลงมือเอง ยังไงก็ต้องจับมันสับเป็นชิ้นๆ ได้อยู่แล้วล่ะคะ!”
หลี่หลงแค่นเสียงหัวเราะหื่นกระหาย ใช้นิ้วชี้เชยคางมนของหลิวอี้อี้ขึ้นมาสบตา
“พูดได้ถูกใจข้านัก… แต่ก่อนที่จะ
