ณ ใจกลางเมืองเหิงเฉิง บนยอดตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ปรากฏป้ายไฟนีออนขนาดมหึมาสาดแสงเจิดจ้าเป็นตัวอักษรสี่ตัว… ‘เครือตระกูลหลี่!’
เครือตระกูลหลี่คือขั้วอำนาจระดับแนวหน้าของเมืองเหิงเฉิง พวกมันผูกขาดธุรกิจโอสถในเมืองนี้ไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมสวะอย่างหลี่หู่ถึงเบ่งบารมีเป็นลูกค้าระดับ VIP ของร้านขายโอสถซิงเฉิงได้
ขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของเครือตระกูลหลี่ ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังทอดสายตาดำทะมึนจ้องมองหลี่หู่และหลี่หลง นิ้วมือผอมเกร็งเคาะลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงเป็นจังหวะชวนอึดอัด
“หมายความว่า… พวกแกไปแกว่งเท้าหาเสี้ยน กระตุกหนวดเด็กเปรตที่น่าจะเป็น ‘นักสู้’ มางั้นสิ?”
หลี่หลงกลืนน้ำลายฝืดคอ เค้นเสียงสั่นเครือแก้ตัว “พะ… พ่อครับ! ตอนนั้นผมไม่รู้จริงๆ ว่ามันเป็นนักสู้! มันก็แค่เพื่อนร่วมชั้นของน้องรอง ถึงจะอยู่ ม.6 เหมือนกัน แต่ผมไม่เคยได้ยินชื่อไอ้จืดนี่ในโรงเรียนมาก่อนเลยนะ!”
ชายวัยกลางคนผู้แผ่กลิ่นอายคุกคามตรงหน้านี้ คือผู้นำตระกูลหลี่… หลี่เทียนเฮ่อ!
“พ่อครับ! พ่อต้องช่วยพวกเรานะ! ผมไม่อยากถูกจับโยนเข้าคุกนักสู้ไปเน่าตายในนั้นตลอดชีวิต!” หลี่หู่คร่ำ
