นทันที… แต่ถ้าสืบรู้มาว่ามันยังไม่ได้เป็นนักสู้ ก็จัดการ ‘เก็บ’ มันซะ!”
“รับทราบ!” ชายชุดดำพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะชะงักไปชั่วครู่ “ท่านประธาน… แล้วถ้าหากไอ้เด็กนั่นกลายเป็นนักสู้ไปแล้วจริงๆ ล่ะครับ จะให้ทำยังไง?”
“ถ้ามันเป็นนักสู้ไปแล้วงั้นรึ…”
จิตสังหารอันบ้าคลั่งระเบิดวูบออกจากแววตาของหลี่เทียนเฮ่อ
“งั้นก็ยิ่งต้องส่งมันไปลงนรก! แค่ลงมือให้มันกลืนหายไปกับความมืด อย่าทิ้งร่องรอยเอาไว้ก็พอ!”
“พ่อ!!”
หลี่หลงกับหลี่หู่อ้าปากค้าง มองผู้เป็นพ่อด้วยความตกตะลึง
นี่มันบ้าไปแล้ว! กฎเหล็กคือห้ามหยามเกียรตินักสู้ แต่พ่อของพวกเขากลับเลือกที่จะลอบสังหารนักสู้ทิ้งหน้าตาเฉย!
หลี่เทียนเฮ่อตวัดสายตาดุดันจ้องลูกชายทั้งสอง ความเดือดดาลปะทุขึ้นจนแทบทะลุปรอท
“มองหาสวรรค์วิมานอะไรวะ! ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกไปก่อเรื่องระยำเอาไว้ แกคิดว่าพ่ออยากจะเอาคอไปพาดเขียง เสี่ยงตายลอบสังหารนักสู้หรือไงฮะ!” หลี่เทียนเฮ่อตวาดลั่นจนโต๊ะสะเทือน
“จำเอาไว้… ต่อให้สมาคมนักสู้จะระแคะระคายว่าพวกแกเคยมีเรื่องกับไอ้เด็กนั่น แต่กับ ‘ศพ’ ของนักสู้ที่ไร้ค่าคนนึง บวกกับบารมีและเม็ดเงินของตระกูลหลี่ในเมืองเหิงเฉิง พวกสมาคมมันก็ทำได
