ระหว่างทางเดินกลับ ซูอวี่โยนกล่องไม้ในมือสลับไปมาอย่างอารมณ์ดี ภายในนั้นบรรจุ ‘โอสถปราณโลหิต’ สิบหกเม็ดถ้วนที่เขาเพิ่งจะไถมาจากไอ้โง่หลี่หู่สดๆ ร้อนๆ
“ช่างรู้ใจกันจริงๆ คนกำลังง่วงก็มีคนส่งหมอนมาให้หนุนซะงั้น” ซูอวี่เลียริมฝีปาก เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถ้ามีไอ้หน้าโง่พรรค์นี้โผล่มาแจกของฟรีให้เจออีกเยอะๆ ก็คงจะดีสิ!”
ทันใดนั้น ซูอวี่ก็เดินผ่านหน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง พนักงานหน้าร้านตาไวสังเกตเห็นเขา จึงรีบร้องเรียกลูกค้าทันที
“คุณผู้ชาย! สนใจแวะดูวิชายุทธ์หน่อยไหมครับ?”
วิชายุทธ์?
พอได้ยินคำนี้ ซูอวี่ก็หูผึ่ง เกิดความสนใจขึ้นมาทันที เขาจึงก้าวเท้าเข้าไปในร้าน
“คุณผู้ชายครับ ร้านเรามีวิชายุทธ์ระดับ 1 ครบทุกสายเลย ไม่ทราบว่าสนใจแบบไหนดีครับ?” พนักงานส่งยิ้มประจบประแจงพลางถูมือไปมา
สายตาของซูอวี่กวาดมองไปตามเคาน์เตอร์กระจกอย่างต่อเนื่อง คัมภีร์วิชายุทธ์เล่มแล้วเล่มเล่าปรากฏแก่สายตา
“หมัดทลายภูผา วิชายุทธ์ระดับ 1: แนะนำสำหรับนักสู้ฝึกหัด! ราคา: หนึ่งหมื่นหยวน!”
“หมัดถล่มทลาย วิชายุทธ์ระดับ 1: แนะนำสำหรับนักสู้ฝึกหัด! ราคา: หนึ่งหมื่นหยวน!”
“…”
พอเห็นป้ายราคาวิชายุทธ์พวกนี้ ความตื่นเต้นของซูอวี่ก็มอดดับลง
