ใจเด็ดขาดทันที ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หอบ ‘ตำราหมัดไทเก๊ก’ ยี่สิบเล่ม เดินผิวปากร่าเริงออกจากร้านไปอย่างอารมณ์ดี
ที่หน้าร้าน พนักงานส่งยิ้มตามมาตรฐานการค้าโค้งคำนับส่งซูอวี่ “เดินทางปลอดภัยนะครับคุณผู้ชาย โอกาสหน้าเชิญใหม่ครับ!”
ทว่าทันทีที่แผ่นหลังของเด็กหนุ่มลับสายตาไป พนักงานก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมา “หึๆ… เจอไอ้หน้าโง่ให้หลอกฟันหัวแบะอีกคนแล้วโว้ย!” พูดจบ เขาก็ผิวปากเดินกลับเข้าไปในร้านอย่างอารมณ์ดี
ตัดภาพมาที่ห้องเช่าซอมซ่อ ซูอวี่พุ่งตัวกลับมาถึงห้องด้วยความตื่นเต้นสุดขีด “มาลองของกันหน่อยดีกว่า ว่าไอ้คัมภีร์กากๆ พวกนี้มันจะคราฟต์เป็นวิชายุทธ์ได้ไหม… ถ้าทำได้ล่ะก็ พ่อจะรวยเละเทะแน่!”
เขาเรียกหน้าต่างช่องสังเคราะห์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วจับตำราหมัดไทเก๊กสองเล่มยัดลงไปในช่องว่าง ทันใดนั้นตัวหนังสือคุ้นตาก็เด้งพรวดขึ้นมา
[ตำราหมัดไทเก๊ก : ยาดีคู่กายคุณลุงตามลานกว้าง เสริมสร้างสุขภาพให้แข็งแรง!]
[ต้องการสังเคราะห์หรือไม่?]
“สังเคราะห์!”
นิ้วของเขากระแทกปุ่มสีทอง แสงสว่างจ้าสาดวาบ ภายในช่องผลลัพธ์ปรากฏหนังสือเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่
[หมัดไทเก๊กขั้นต้น : อธิบายแก่นแท้ของหมัดไทเก๊กอย่างล
