‘ทำไมเธอถึงดูเท่กว่าฉันตอนใช้เงาตั้งเยอะล่ะ? มันควรจะตรงกันข้ามไม่ใช่เหรอ? ฉันนี่แหละคือเงาแห่งเทพที่แท้จริง! ความเท่ที่ลึกลับของฉันหายไปไหนหมด?!’
เขาส่ายหัว พลางโอดครวญเรื่องรูปลักษณ์ที่ดูไม่ดีของตน แต่ในขณะเดียวกันก็ยินดีกับตัวเองที่เป็นเจ้านายของอสูรที่ดูดีมีสไตล์เช่นนี้ ตามหลักแล้ว มันไม่สำคัญหรอกว่าเหล่าเงาของเขาจะมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร ตราบใดที่พวกมันทรงพลัง ทว่าเขาก็แอบดีใจที่เงาตนแรกของเขาไม่เพียงแต่ทรงพลังเท่านั้น แต่ยังมีรูปลักษณ์ที่งดงามในแบบมืดมนน่าหลงใหลอีกด้วย
การฆ่าสัตว์ประหลาดนั้นเป็นเรื่องดี แต่การฆ่าสัตว์ประหลาดในขณะที่ยังดูดีอยู่นั้นดีกว่ามาก
‘เดี๋ยวสิ… ถ้าเธอสามารถใช้เงาของฉันได้ เธอจะใช้อะไรได้อีกบ้าง?’
ทันใดนั้นด้วยความตื่นเต้น ซันนี่ก็รีบกลืนเนื้อชิ้นที่เกือบลืมไปแล้วลงคอและสลายการเรียกนักบุญหิน จากนั้นเขาก็เปลี่ยนมุมมองไปที่ทะเลวิญญาณแล้วเรียกเธอออกมาอีกครั้งในนั้น
เงาปรากฏขึ้นท่ามกลางวังวนของเปลวไฟสีดำและยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนผืนน้ำที่นิ่งสนิทของทะเลอันเงียบงัน ดวงตาทับทิมที่ลึกลับจ้องมองมาที่เขาผ่านช่องแคบของหมวกเกราะหิน
ซันนี่ไม่รอช้า เขาเงยหน้าขึ้นมองทรงกลมแห่งแสงที่หมุนวนรอบแกนเงา
‘จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันสามารถสวมใส่ความทรงจำจริงๆ ให้กับเธอได้?’
