จะเลือกอะไรดีนะ… เธอแข็งแกร่งมากและเชี่ยวชาญในการใช้โล่กลม ดังนั้นมันจึงสมเหตุสมผลที่จะคาดเดาว่าโล่หอคอยน่าจะเหมาะกับเธอมากกว่าไม่ใช่หรือ? และบังเอิญว่าเขาก็มีอยู่ชิ้นหนึ่งพอดี!
ซันนี่เรียกความทรงจำที่เขาได้รับจากการต่อสู้ครั้งหนึ่งบนถนนในเมืองต้องคำสาปออกมา มันเป็นโล่หอคอยรูปสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่สูงเกือบเท่าตัวเขา สิ่งนี้หนักและเทอะทะเกินกว่าที่จะใช้ในการต่อสู้จริง อย่างน้อยก็สำหรับซันนี่ อีกอย่างเขาใช้ดาบทาจิ ซึ่งจะดึงประสิทธิภาพสูงสุดออกมาได้ก็ต่อเมื่อถือด้วยสองมือเท่านั้น
เขารวบโล่ที่เกะกะมาไว้ในมือ แล้วเดินไปหานักบุญเงาพลางยื่นให้เธอด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง
“นี่ รับไปสิ เอ่อ… ได้โปรด?”
เงาจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ลดศีรษะลงและเหลือบมองโล่หอคอย
‘เอาเลย เอาเลย รับไปสิ!’
หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปนิดตอนที่สิ่งมีชีวิตที่เหมือนรูปปั้นค่อยๆ ยกมือขึ้นและคว้าความทรงจำนั้นไว้ด้วยถุงมือเกราะหิน
“ใช่แล้ว! คราวนี้ก็ใช้มันซะ!”
นักบุญหินน้อมรับคำสั่งและดึงโล่เข้ามาแนบอก
และจากนั้น… เธอก็ทำลายมันทิ้ง
ซันนี่แข็งทื่อ อ้าปากค้าง
[ความทรงจำของคุณถูกทำลาย]
‘…อะไรนะ?’
เศษซากของความทรงจำที่แตกสลายกลายเป็นสายน้ำแห่งประกายแสงเล็กๆ เหมือนกับตอนที่เสียงสะท้อนของตัวกินซากกระดองและดาบฟ้าครามสลายหายไปตลอดกาล
‘โล่หอคอยของฉัน!’
