ซันนี่ไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไป เขาดิ่งลึกลงสู่ทะเลวิญญาณของตนเอง
แม้สภาพจิตใจของเขาจะเปลี่ยนไปเพียงใด ทว่าที่นี่ก็ยังคงสงบเงียบเหมือนเช่นเคย ผืนน้ำที่นิ่งสนิททอดยาวออกไปในความเงียบงันสู่ความว่างเปล่าอันไกลโพ้น โดยมีแกนเงาลอยเด่นอยู่เบื้องบนราวกับดวงดาวที่มืดมิด ทรงกลมแห่งแสงขนาดจิ๋วหลายดวงล่องลอยอยู่ในอากาศรอบๆ มัน สะท้อนเงาลงบนพื้นผิวทะเลอันเงียบสงบ
เงาที่เงียบงันยังคงอยู่ที่นั่น ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่ขอบของความมืด เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน แถวของพวกมันขยายใหญ่ขึ้นมาก อสูรกายทุกรูปแบบและทุกขนาดปะปนอยู่ในหมู่พวกมัน ทำให้ของสะสมจากศัตรูที่ถูกสังหารของซันนี่ดูน่าเกรงขามมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เดินผ่านพวกมันไป เขาก็เหลือบมองตนนั้นตนนี้เป็นระยะ พลางนึกถึงการต่อสู้ที่น่าตื่นเต้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวาดหวั่นและความภาคภูมิใจ
นี่คือพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวของเขา เป็นอนุสาวรีย์อันมืดมิดที่ระลึกถึงบาปทั้งหมดที่เขาเคยทำ
“เดี๋ยว… บาปเหรอ? ทำไมต้องบาปด้วยล่ะ?”
ในจังหวะนั้นเอง ซันนี่ก็สะดุดและหยุดกะทัดรัด ไม่ไกลจากเขานัก มีเงาซูบผอมตนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางฝูงสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว จ้องมองมาที่เขาอย่างเงียบเชียบด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
