อัศวินดำคือหนึ่งในผู้หวนคืนที่ชั่วร้ายเหล่านี้ นั่นคือสาเหตุที่ซันนี่มีปัญหาในการคาดเดาการกระทำของมัน
ส่วนใหญ่แล้ว มารผู้สง่างามตนนี้พึงพอใจเพียงแค่การลาดตระเวนในโถงกลางของมหาวิหารร้างและฆ่าทุกสิ่งที่บังอาจย่างกรายเข้ามา
เหมือนที่มันเพิ่งฆ่าไอ้พวกโง่เหล่านั้นไป
ซันนี่ถอนหายใจพลางเอนตัวลงนอนบนคานค้ำยัน โดยไม่แยแสต่อความสูงเฉียดตายของจุดพักผ่อนชั่วคราว เขาหลับตาลงเพื่อขอพักหายใจสักครู่ก่อนจะไปปฏิบัติภารกิจยามค่ำคืนต่อ
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่หนักอึ้งก็บอกให้เขารู้ว่าเจ้าบ้านั่นกลับไปลาดตระเวนที่ไม่มีวันสิ้นสุดของมันแล้ว
‘ไปได้เสียทีก็ดี’
แม้ความจริงจะไม่มีอะไรมารบกวนความสงบของเขาแล้ว แต่ซันนี่ยังคงรู้สึกกระวนกระวายอย่างประหลาด เสียงในใจของเขากำลังอยู่ในอารมณ์อยากจะชวนคุย
‘เอ้อ ซันนี่ นายลืมอะไรไปหรือเปล่า?’
เขามันขมวดคิ้ว ลืมอะไรล่ะ? เขาก็แค่พักเหนื่อยก่อนจะออกไปข้างนอกอีกครั้ง แถมยังต้องรอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อไปเก็บกวาดทรัพย์สินของพวกนักล่าที่ตายแล้วพวกนั้นด้วย…
‘นายเพิ่งฆ่าคนไปหกคนนะ นายไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ?’
ซันนี่สะดุ้งเล็กน้อยกับคำถามนี้ ด้วยความสงสัย เขาสำรวจอารมณ์ของตัวเองและได้ข้อสรุปว่า ไม่ เขาไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว
