ซันนี่มองซากศพของผีดิบโลหิตด้วยสายตาเคร่งขรึม ก่อนจะหันไปตามทิศทางของเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา
ใครมันจะบ้าพอมาอยู่ในเมืองต้องคำสาปแห่งนี้ในตอนกลางคืน? มีแต่คนเสียสติเท่านั้นแหละที่กล้าทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้น คนที่มีสติสัมปชัญญะดีคงหนีไปจากท้องถนนนานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่ามีน้อยคนนักที่เต็มใจจะย่างกรายเข้ามาในซากปรักหักพังตั้งแต่แรก
เงามืดไหลออกมาจากปลายใบมีดของเศษเสี้ยวเที่ยงคืน มันรวมตัวกันบนพื้นและจ้องมองเขาด้วยสายตาประชดประชัน
ซันนี่จ้องกลับ
“อะไร?”
เงาส่ายหัวและไม่ตอบ บีบให้เขาต้องหันไปทางอื่นพร้อมกับยักไหล่อย่างงุนงง
“ช่างเถอะ อา ดูเหมือนเราจะมีแขกแฮะ ทำไงดีล่ะเนี่ย? ที่นี่รกชะมัดเลย!”
ซันนี่มองไปรอบๆ พลางถอนหายใจ เขาเหลือบมองซากสัตว์ร้ายอีกครั้งแล้วเรียกคุไนออกมา สิ่งที่ควรทำคือการหนีไป ใครจะรู้ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้เกิดเสียงฝีเท้านั่น? บางทีอาจจะเป็นกลุ่มคน หรืออาจจะเป็นสัตว์ร้ายแห่งฝันร้ายที่มีขาเยอะผิดปกติก็ได้ ไม่รู้เสียจะดีกว่า
แต่เขายังล่าไม่เสร็จ เขายังต้องเก็บถอนรางวัลของเขาก่อน…
“ไปดูหน่อยสิ”
เขาส่งเงาออกไป ซันนี่คุกเข่าลงและเริ่มกรีดเนื้อที่เหนียวหนึบของสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว หากไม่มีผลเสริมพลังจากเงา การเชือดเฉือนผีดิบโลหิตก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังหาเศษเสี้ยววิญญาณอันแรกเจออย่างรวดเร็ว เหลืออีกอันหนึ่ง…
