ร่างที่ผอมโซและหลังค่อมร่างหนึ่งกำลังเดินช้าๆ ไปตามถนนที่แคบของเมืองที่ต้องคำสาป สิ่งมีชีวิตตัวนี้มีแขนยาวที่ปลายเป็นกรงเล็บดุร้าย และมีหัวที่ผิดรูปพร้อมปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวคมกริบ
แม้จะหลังค่อม แต่อสูรกายตัวนี้ก็สูงอย่างน้อยสองเมตร มันสวมผ้าคลุมที่ฉีกขาดซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสีขาว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีน้ำตาลจากคราบเลือดที่แห้งกรังมานาน
นี่คือเหยื่อของซันนี่
สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่า ผีดิบโลหิต จัดอยู่ในกลุ่มผู้อาศัยที่อ่อนแอที่สุดในเมืองต้องคำสาป มันเป็นเพียงอสูรระดับตื่นรู้ ฉลาดน้อย และฆ่าง่ายกว่าตัวอื่นมาก
แน่นอนว่าไม่มีอะไรที่ฆ่าได้ง่ายจริงๆ ที่นี่ เพราะอย่างไรเสีย มนุษย์ทุกคนบนชายฝั่งที่ถูกลืมก็เป็นเพียงผู้ตื่นรู้ระดับหลับใหล
แม้ว่าพวกมันจะอยู่ในระดับและคลาสเดียวกัน แต่ผีดิบโลหิตก็น่าเกรงขามน้อยกว่าเซนจูเรียนกระดองในแง่ของพละกำลังและความเร็ว ทว่า นั่นเป็นเพียงจนกว่าพวกมันจะได้กลิ่นเลือด ซึ่งจะส่งพวกมันเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งกระหายเลือด ในสถานะนี้ ผีดิบพวกนี้คือภัยคุกคามที่แท้จริง
‘น่าสมเพช’ ซันนี่คิดขณะย่องตามสัตว์ร้ายแห่งฝันร้ายจากในเงามืด
เขาเคยฆ่าอสูรกายพวกนี้มาแล้วสองสามตัวและมีช่วงเวลาที่ดีทุกครั้ง… เว้นแต่ครั้งหนึ่งที่เขาบังเอิญโดนหินคมๆ บาดมือ นั่นไม่สนุกเลยสักนิด
‘ได้เวลาตายแล้ว ไอ้ตัวประหลาดอัปลักษณ์!’
