‘ทำไมแกไม่คิดถึงตัวเองบ้างวะ? แกจะยอมเสี่ยงชีวิตอันล้ำค่าของตัวเองกับโอกาสริบหรี่ที่เด็กสาวที่ช่วยตัวเองไม่ได้คนนี้จะยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?’
เขาลังเล
‘ยอมรับเถอะ ยัยนั่นน่ะเป็นได้แค่ตัวถ่วง แกก็รู้อยู่เต็มอกว่าสักวันยัยนั่นจะดึงแกให้จมลงไปด้วย…’
ใช่ เขารู้ แต่…
‘แต่แล้วไงล่ะ? แกจะตายนะไอ้โง่! หันหลังกลับแล้วหนีไปเดี๋ยวนี้!’
ทำไมเขาถึงต้องลังเลด้วยล่ะ? นี่คือโอกาสรอดของเขา! อาจจะเป็นโอกาสเดียวด้วยซ้ำ! เขาต้องรอด!
เขารู้สึกถึงความเสียใจที่เกือบจะทนไม่ได้เปี่ยมล้นอยู่ในอก ซันนี่สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ
จากนั้นเขาก็ขบฟันแน่นและดำดิ่งลงไป มุ่งหน้ากลับไปยังจุดที่เรือของพวกเขาถูกทำลาย
‘แกทำอะไรของแกวะ?! เสียสติไปแล้วหรือไง?!’
เขามองไม่เห็นอะไรเลยในน้ำมืดสนิท แต่สัมผัสเงาของเขายังพอใช้งานได้บ้าง เขายังมีโอกาสที่จะสัมผัสถึงตัวตนของแคสซี่ อย่างน้อยก็ถ้าเธอยังไม่ตายและไม่ถูกลากลงสู่ก้นบึ้งที่ถูกสาปนี้ไปเสียก่อน
‘ไอ้โง่เอ๊ย! ยัยนั่นมันมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ?! ทำไมแกต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?!’
เขาหน้าบิดเบี้ยว พลางบังคับให้เสียงในหัวที่น่ารำคาญนั่นหุบปากไป ในใจของเขาคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้วว่า:
‘ก็เพราะฉันอยากทำโว้ย!’
