ท่ามกลางความมืดมิดอันสมบูรณ์ เรือลำน้อยกำลังแล่นฉิวไปบนผืนผิวสีดำของท้องทะเลที่ปั่นป่วน เสากระโดงเรือที่ทำจากกระดูกสันหลังของปีศาจสั่นไหวภายใต้แรงปะทะของสายลม ในความเงียบงันอันน่าขนลุกของช่องว่างอันกว้างใหญ่ที่ไร้แสงสว่างนี้ เรือที่รวดเร็วตัดผ่านเกลียวคลื่นราวกับใบมีด
ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมานอกจากเสียงลั่นของกระดูกและเสียงน้ำที่ซัดเข้าหาตัวเรือโลหะขัดเงา
ซันนี่ยั่งอยู่ที่พายท้ายเรือ คอยบังคับเรือกระดองลำนี้ เขากำลังนำทางพวกเขามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก เมื่อไม่มีดวงจันทร์หรือดวงดาวคอยชี้ทาง มันจึงยากที่จะรักษาทิศทางเรือให้ตรงคอร์ส แต่มีเครื่องหมายหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ในใจของเขาโดยเงาอันเย็นเยือกและคุกคามของยอดหอคอยสีเลือด — เขาใช้มันแทนเข็มทิศจนสามารถนำทางผ่านน่านน้ำที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ได้โดยไม่หลงทาง
ท้องฟ้าสีดำเบื้องบน ทะเลสีคล้ำเบื้องล่าง ด้วยชั้นเหล็กบาง ๆ เพียงชั้นเดียวที่กั้นพวกเขาไว้จากขุมนรกอันมืดมิด พวกเขาล่องเรือผ่านยามราตรีไป
ภายใต้ร่างของพวกเขา ความสยองขวัญนับไม่ถ้วนซ่อนตัวอยู่ในความลึกที่ถูกสาป หลายครั้งที่ซันนี่สัมผัสได้ถึงเงาร่างขนาดมหึมาที่เคลื่อนไหวเข้ามาใกล้เรือลำเล็ก เพราะถูกดึงดูดด้วยเสียงจากการเคลื่อนที่ของมัน เมื่อไร้พลังจะต่อกร เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสั่นสะท้านอยู่ในความเงียบ สวดอ้อนวอนให้สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นหันเหจากไป
