แคสซี่ร้องไห้เงียบ ๆ อยู่หลายนาที ในที่สุดเธอก็ปล่อยเขา เช็ดหน้าแล้วถอนตัวออกไปพลางกระซิบว่า
“ฉันขอโทษนะคะ”
เสียงของเธอดูแปลกไปเล็กน้อย ด้วยความสับสน ซันนี่จึงเลิกคิ้วขึ้น
‘เธอจะขอโทษเรื่องอะไร?’
“เอ่อ ฉันก็ขอโทษด้วยเหมือนกัน ที่… รู้ใช่ไหม ที่คว้าตัวเธอไว้ตอนนั้นน่ะ”
เธอยิ้มและเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายออกจากใบหน้า ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ส่วนกลางของเรือ
ซันนี่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังอีกครั้ง
เมื่อไม่มีอะไรทำนอกจากถือพายท้ายเรือ เขาจึงปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป เมื่อจิตใจปลอดโปร่งอีกครั้ง หลายสิ่งหลายอย่างก็ควรค่าแก่การกลับมาพิจารณา อย่างน้อยเขาก็ต้องหาอะไรเบี่ยงเบนความสนใจจากความกดดันที่น่าขนลุกของความว่างเปล่าอันมืดมิดที่ไร้สิ้นสุดนี้
แม้ว่าประสบการณ์กับผู้กลืนกินวิญญาณจะเรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่สะเทือนขวัญ แต่ซันนี่ก็จัดการให้ตัวเองลงเอยด้วยสถานะที่ดีขึ้นกว่าเดิมมากอย่างน่าประหลาด
สิ่งที่เขาได้รับในครั้งนี้มันช่างเหลือเชื่อจริง ๆ เขาได้รับอาวุธชิ้นใหม่ที่ยอดเยี่ยม ได้รับเศษเสี้ยวเงาไม่ต่ำกว่าร้อย และยังได้รับคุณลักษณะใหม่อีกสองอย่าง
