แต่จะว่าไป ก็ไม่มีอะไรที่สมเหตุสมผลเกี่ยวกับชายฝั่งที่ถูกลืมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ในนรกที่อ้างว้างแห่งนี้ บางครั้งทางเลือกที่บ้าบิ่นที่สุดก็คือทางเลือกที่ดีที่สุดที่คุณมี
ซันนี่ขบฟันแน่น กุมพายท้ายเรือและจ้องมองเข้าไปในความมืด
ไม่กี่นาทีต่อมา แคสซี่ก็ขยับตัวกะทันหันจนทำให้เรือโคลงเคลงเล็กน้อย เธอยื่นไม้เท้าเวทมนตร์ให้เนฟิสแล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาหาซันนี่อย่างระมัดระวัง พลางใช้มือคลำทางท่ามกลางความมืด
ก่อนที่ซันนี่จะทันเดาว่าเธอต้องการอะไรจากเขา จู่ ๆ เขาก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดที่แน่นหนา เด็กสาวตาบอดซบหน้าลงบนหน้าอกของเขา หยาดน้ำตาที่ร้อนผ่าวไหลรินลงมาตามใบหน้าของเธอ
ซันนีนิ่งอั้น ตกตะลึงและไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี เขาสัมผัสได้ถึงร่างกายของแคสซี่ที่เบียดเสียดกับเขาและสั่นเทาจากการร้องไห้ มือของเธอโอบรอบคอเขาไว้แน่น ในขณะที่เขาพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์นั้น เธอก็ซิบกระซิบเบา ๆ ว่า
“ขอบคุณนะคะ… ขอบคุณ…”
ซันนี่รู้สึกขัดเขินอย่างถึงที่สุด เขาแสร้งทำเป็นกระแอมไอ
“เอ่อ… ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ถ้าไม่มีคำเตือนของเธอ พวกเราก็คงยังติดอยู่บนเกาะนั่น ดังนั้น หายกันนะ”
จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นแล้วตบหลังเธอเบา ๆ อย่างเก้ ๆ กัง ๆ
ทั้งสองคนพยายามรักษาเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะกลัวว่าจะไปดึงดูดบางอย่างจากความลึกสีดำ
