มันราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
‘เอาเถอะ แค่ลืมตาดู…’
ซันนี่ถอนหายใจด้วยความกังวล เขาเปิดตาขึ้นและสำรวจตัวเอง ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เขาลองเปลี่ยนการรับรู้และสำรวจตัวเองอีกครั้งผ่านทางเงา
เขายังคงเป็นมนุษย์
เอ่อ… มีบางอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ แต่เขาไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ มันราวกับว่าทัศนวิสัยของเขาแตกต่างจากเมื่อก่อนเล็กน้อย โลกดูเหมือนจะ… ลึกซึ้งขึ้นในบางแง่มุม ซันนี่สังเกตเห็นความแตกต่างนี้ได้เพียงเพราะความแตกต่างระหว่างการรับรู้ของตัวเขาเองกับการรับรู้ของเงา
ก่อนหน้านี้ พวกมันแทบจะเหมือนกันทุกประการ
‘หยาดเทวโลหิต… ที่มาจากดวงตาของวีเวอร์…’
เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสดวงตา พวกมันให้ความรู้สึกเหมือนเดิม
แต่พวกมันก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เขาแค่ไม่เข้าใจว่าในทางไหน
เมื่อลดมือลง ซันนี่สังเกตเห็นหยดเลือดบนนิ้วมือข้างหนึ่ง มันมาจากรอยขีดข่วนเล็กๆ บนแก้มของเขา ซึ่งเป็นรอยเดียวที่ไม่ได้สมานตัวเหมือนรอยอื่นๆ
ลึกลงไปในเลือดของเขา ซันนี่สังเกตเห็นประกายแสงสีทองที่จางจนแทบมองไม่เห็น ราวกับว่าหยดของเหลวสีทองที่เปล่งประกายซึ่งเขาดูดซับเข้าไปนั้นยังคงอยู่ที่นั่น บัดนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขา ถูกทำให้เจือจางและหลอมรวมเข้ากับกระแสเลือดของเขาเอง ประกายนั้นริบหรี่มากจนเขาเกือบจะมองข้ามมันไป
ซันนี่สงสัยว่าหากอยู่ในแสงสว่าง มันคงมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ
‘นี่ฉัน… ทำอะไรลงไป… กับตัวเองเนี่ย?’
